سیاه‌مشــــــــــــــــــــــــــــــــق

دانلود گزارش مراسم اختتامیه‌ی جشنواره‌ی شعر محلی خراسان بزرگ به تاریخ 13941130 فایل PDF / لینک مطلب / فایل صوتی
درود دوستان عزیز. سی‌ام بهمن‌ماه سال هزار و سیصد و نود و چهار، دومین روز نخستین جشنواره‌ی شعر محلی خراسان با بازدید از آرامگاه منسوب به ابوسعید ابوالخیر در مهنه‌ی تربت شروع شد که تا ساعتی بعد از ظهر ادامه داشت. دوستان شاعری که لطف کرده بودند از شهرهای مختلف خراسان بزرگ، از نیشابور، بلخ، سبزوار، گناباد، مشهد، شیروان، فاروج، قائن، تایباد و ... به تربت حیدریه تشریف آورده بودند بعدازظهر جمعه سی‌ام بهمن نود و چهار برای برگزاری مراسم اختتامیه در تالار اندیشه تربت حیدریه دور هم جمع شدند. از قبل اعلام شده بود که برای مراسم اختتامیه نگین موسیقی مقامی خراسان استاد عثمان محمدپرست هم حضور خواهند داشت که این هیجان مراسم را چندبرابر کرده بود. گزارش این جلسه را تقدیم می‌کنم به همه‌ی کسانی که برای مراسم اختتامیه‌ی این جشنواره به تربت حیدریه آمده بودند و با دل‌هایی مهربان به شعر محلی و فرهنگ شفاهی مردم خراسان در سالن حضور داشتند.
 
گزارش مراسم اختتامیه‌ی نخستین جشنواره‌ی شعر محلی خراسان (جایزه‌ی ادبی محمد قهرمان) به روایت بهمن صباغ زاده
 
17:00 تلاوت قرآن
جلسه با یک ساعت تاخیر نسبت به ساعتی که از قبل اطلاع‌رسانی شده بود و در بنرهای اختتامیه‌ی جشنواره قید شده بود آغاز شد. آغازبخش جلسه پخش نماهنگی زیبا بود که دربردارنده‌ی متن و قرائت سوره‌ی الشمس بود.
 
17:05 سرود جمهوری اسلامی
نماهنگ سرود جمهوری اسلامی ایران از اتاق فرمان پخش شد و دوستان شرکت‌کننده به احترام پرچم سه رنگِ ایران عزیز از جای برخاستند.
 
17:06 آغاز سخن
مجری مراسم جناب آقای محمد حسن زاده که چهره‌های تئاتر و سینمای شهرستان و از هنرمندان محبوب تربت هستند و اجرای مراسم بر عهده‌ی ایشان بود پشت تریبون رفتند و با شعری از شاعر همشهری آقای اسفندیار جهانشیری سخن خود را شروع کردند:
اِی خُداوندِ زِمین گِرمُ و سرد
اَ ْسیایِ روزگار از تو دِ گَرد
اِیْ تو کُل‌مَـْلِکِ زِمی و آسِمو
باخِبَر از سِرِّ عالَم مو به مو
اِیْ نِگینِ حِکمَتِت دِریایِ اُوْ
از تو دِریاهای حِکمَت لُوْ دِ لُوْ
وِرنِخِستَه هیچ کارِ سَـْل و سُست
از تو و اُستایی‌اِت، دَستت دُرُست
اِی تو روزی‌دارِ مُرغ و مار و مور
جِنگَلِ سُوْزِت چِراگاهِ سِمور
مینِ کوه و کَذَرِت آهو دِ چَر
اُوْخورِ جویِت چُغوک و شَـْنِه‌سَر
***
 
17:10 خوش‌آمدگویی رئیس ارشاد تربت
رئیس اداره‌ی فرهنگ و ارشاد شهرستان تربت حیدریه جناب آقای نجفی که خود از شاعران تربت هستند به دعوت مجری و برای عرض خیرمقدم به میهمانان پشت تریبون رفتند. ایشان از برگزارکنندگان جشنواره تشکر کردند و گفتند یکی از دلایل دیر برگزار شدن مراسم انتظار برای تشریف آوردن میهمانان به سالن بوده است و از دوستان خواهش کردند که در مراسم به موقع حضور پیدا کنند. آقای نجفی در ادامه دو رباعی و یک شعر به گویش تربت از سروده‌های خودشان را برای حضار قرائت کردند. مجری مراسم اضافه کرد که شعر آقای نجفی در بخش مسابقه‌ی جشنواره نبوده است:
ما تربتیان عطر خراسان داریم
شاهنشهی از تبار خوبان داریم
این خطّه به غیرت علی عطرآگین
ما با علی و بهشت ایمان داریم
***
روزایِ زِمِستو که به‌دَر میَم مُو از خَنَه
بِرِکه سَردَه هوا، میَه جلُوْ، مِگَه نَنَه
شالُ و دِسمالِ‌تِ وَردار که هَوایِ مِیْدونا
سُوز دَرَه گُل‌پِسَرُم، دَست و پاهات یَخ مِزِنَه
کُتِ‌مِر وَرمِدِرُم خَیلِ قِشَنگ دِ بَر مُنُم
مِبِینُم که کِیسِناش پُر رِفتَه از نُقل و دَنَه
سَعَتِ هَف کِه مِرَه خِشَّس مُنُم، مِیُم به دَر
مِبینُم هَوا خُنُوکَه، نَنِه‌جان، خُب مِدِنَه
سَرِ بازار مِرِسُم اِی پا و او پا مُکُنُم
تا کِه ماشینا بِیَن سِوار بُشُم مُو مِردَنَه
مِبینُم به دَر میَن از قال و قُمبا رِْفِقا
کُتُ و کاپشَن تَنِ‌شا مُوها تِمیز و اُوْشَنَه
ولی بِدبَخ هَمگی رِنگاشا زرد و زِرچُوَه
دِستاشارْ دِراز مِنَن مِثلِ گُدایِ پورچَنَه
پِندِری جِت سِوارَن، ماشِین‌سِوارایْ نَـْدیَه
مِدِنِی جایِ بِخیل دِ او تَهِ جِهَندَمَه؟
ولی اِیْوَل ماشینِ آبیِ اصغر سیبیلو
جا دِرَه، جایِ زِیاد، رانِندَشُم خُب مِرَنَه
خُب دِگَه، چِکار کُنِم؟ مُعَلِّمِی شُغلِ مایَه
اِیرانِرْ بِهار مِنِم بِرِیْ صِبایِ زِمَنَه
***
 
17:18 شعرخوانی اسفندیار فیاض (گناباد)
قبل از شعرخوانی جناب آقای فیاض مجری به حضار اعلام کردند که مهمان عزیزی وارد سالن خواهد شد و از این مهمان گرامی تعبیر کردند به «فخر عالم موسیقی مقامی». مهمان ویژه‌ی مراسم اختتامیه‌ی جشنواره‌ی شعر محلی خراسان کسی نبود جز دوتارنواز مشهور و نامی خطّه‌ی خواف استاد «عثمان محمدپرست». در خیرمقدم به این استاد عزیز، مجری مراسم به برگزاری مراسم بزرگداشت استاد عثمان محمدپرست در خواف که چندی پیش در 15 بهمن‌ماه سال جاری اشاره کرد. استاد عثمان با تشویق حضار وارد سالن شد و پس از آن جناب اسفندیار فیاض از پیشکسوتان شهر گناباد برای شعرخوانی دعوت شدند. ابیاتی از شعر آقای فیاض با عنوان «مالیات» چنین بود:
بیخود هَوَس نَکُن که هَوَس مالیات دِرَه
ای بُرهَه هر چی نیس وُ هَس مالیات دِرَه
از نعلِ کُوْش و لیفِ حَموم و قِلیف و دیگ
تا لِپَّه و سُماق و عَدَس مالیات دِرَه
پیرمردِ خارکَن که به امّید لُقمِه‌یِ
با درد و رنج پُشتَه دِبَس مالیات دِرَه
هر دُم‌کُلُفتِ پاک مُعافَه ز مالیات
پالَقِّ زارِ کاسِه دِ دَس مالیات دِرَه
...
یَگ پیرِ آرُمَک دِ سَرِ کوچَه وِرمُگُف
فِیّاض نِفَس نَکِش که نِفَس مالیات دِرَه
***
 
17:22 شعرخوانی حسن نعیمی (تایباد)
آقای نعیمی از تایباد شاعر بعدی بودند که روی سن دعوت شدند. ایشان دو شعر زیبا به گویش مردمان تایباد خواندند:
بِس که خِدِْیِ هَم بِرِم، یِکَّه نرو، خِطَر دِرَه
صُغریٰ مُو تور خِیْلِ مَیُم، اَگِر چه دردِ سَر دِرَه
پیرَنِ گُل‌گُلیِ تو گُل مِزِنَه به هر دِلِ
گُل‌گُلیِ پیرَنِ تو اینجِه‌یَه که ضِلَر دِرَه
تا که می‌یِیْ به تِیْ کوچَه هُوْ مِزِنَه تنورِ عشق
تِنورِ عشقِ ما دو تا شُعله‌یِ پُر شِرَر دِرَه
خِفتیِ پُر سِکِّه‌یِ تو گِردَنِ تُور مُـْپوشِنَه
گِردَنِ خوش‌تِراشِ تو خورشیدِ مُستِمَر دِرَه
هَف‌هَش تا خورشیدِ طِلا مِچِرخَه دورِ یَک قِمَر
به گِردنِ چو ماهِ تو خورشیدا زیب و فَر دِرَه
دِستِه‌یِ چوریایِ تو مِرِقصَه و برق مِزِنَه
قِدیفِه‌یِ مَقبولِ تو دُوْرِ قِمَر سِفَر دِرَه
باد که میَه چادرِ تو به جونْ تو خُب چَرخ مِزِنَه
دِل‌مِه به تُپ‌تُپ مِشَه و تَحَمُّلی به سَر میَه
وَختِ می‌یی به پیشِ مِه شوشتَه و روفتَه مثلِ گُل
بلبلِ باغِ دلگُشا از دلِ مِه خِبَر دِرَه
تا پَس مِری، مِه پیش میَم، خِز مُکُنی، خِز مُکُنُم
ای دلِ وامُوندِه‌یِ مِه فِقَط مِگی فِنَر دِرَه
عاشِقی سِختی‌یَم دِرَه، باشَه مِه جُوْریر مِکِشم
هر که که عاشقی کُنَه، صُغریٰ خانُم، جِگَر دِرَه
سنگ و سِفالِ راهِ ما مُوچُوم که کِی خِلاص مِشَه
راستَه که مُردُما مِگَن: عاشِقی دَردِسر دِرَه
هر چه بِگَن گوش نِمُدُم، مِه تُور فِراموش نِمُنُم
به چیشمِ خُو تُورْ مِکِشُم که عِشقِ تو شِکَر دِرَه
نِمْزادیِ ما صُغریٰ جان خِیْلِ زودِ خِلاص مِشَه
سالِ دِگَه مِگَن: اَنِه، صُغریٰ خانُم پِسَر دِرَه
***
یادی به خِیْر او قِدیما بی‌بی هَمَه‌رْ پِلُوْ مِداد
کُندَه و شاخِه‌ماخِه‌هارْ به زِْرِ دِْگ اَلُوْ مِداد
تا دُورِ او جَم مِشُدِم غُصَّه و غم خُلاص مِشُد
بی‌بیِ ما مِـْخَندید و هَمِه‌ی غَمار به اُوْ مِداد
چادُر و جانِماز او بَم دَمِ دَستِ او هَمَه‌ش
دردِ دلِ خُور به خُدا و جانِماز و شِوْ مِداد
دُور و بَرِ بی‌بیِ ما خوش بودِنا جِغ مِکِشید
بی‌بی کَمَرِ غُصِّه‌هار به خُلقِ خوش خُو خُوْ مِداد
پُختَه مِشُد به دستِ او نون و به تِیْ تُغار مِرَفت
بِچِّه‌ها و نِوَْسه‌هار شیر و پِنیرِ گُوْ مِداد
گر چه هَمَه‌ش کار مِکِرد خُبی او کم نِمِشُد
گاهِ به گوسفِندا، بی‌بی مُشتِ علف یا جُوْ مِداد
او خِدِی هَمسَیِه‌ها خِیلِ به خُـْبی تیر مِکِرد
هَمسَیَه گر بَد مِبود و یا خُور اَگِر که تُوْ مداد
البِتَه با خُواصِ خوش نَصیحَتی به گَرد بود
اگر کَسِ به بِچِّه‌ها خدا نَکَرده دُوْ مِداد
گاهِ مُگُف که بِچِّه‌ها به حرفِ بابا بُکُنِن
بِچِّگیِ بابایِ مارْ گاهِ به شوخی لُوْ مِداد
وختِ که خُو مِیَـْمَد و چیشْماوِ او بِستَه مِشُد
یَک شامِ مختِصَر به ما کِنارِ رِختِخُوْ مِداد
خُب مِرِسید به میمونا از سَرِ خو دِرِغ نَدِشت
حَتّا که اَنگُشتَرِ خُور به دیکونا گیرُوْ مِداد
بعدِ نِمازا که مِشَه بی‌بیِ خُور دُعا مِنُم
او روزِ عید و شادیا به ما چه پولِ نُوْ مِداد
بی‌بی به ای زمانِ ما مامانی و عزیز شُدَه
دیشُو به لَب ماتیک مِزَد ابروها خُورْ  تَتُوْ مِداد
***
 
17:27 خانم صغری سعادت‌مند (شیروان)
در ادامه مجری مراسم مثنوی‌ای کوتاه از کتاب «یک نار و صد بیمار» سروده‌ی جناب آقای اسفندیار جهانشیری خواندند: «خوشا به تربت و خاک جِوونِش/ صفایِ پیشکوه و آسِمونش/ بهشتی‌ها تِمومی مَست گِردَن/ بپیچَه گر که بویِ زعفِرونِش/ الا شهرِ بنفش و ارغوانی/ بهشتِ سینه‌سرخِ زعفِرانی/ به فردوس ار سراغِ باغ گیرَند/ تو را من می‌دهم جانا نشانی»؛ بعد از خواندن مثنوی منتخب از سرکار خانم سعادتمند از محلی‌سرایان قوچان دعوت کردند که برای شعرخوانی پشت تریبون بیایند. خانم سعادتمند که لباس محلی شمال خراسان را به تن کرده بودند بسیار مورد توجه و تشویق حضار قرار گرفتند. ایشان حضار را به شنیدن یک شعر کُرمانجی مهمان کردند:
وا بارا کِه زِوِستانْ، زِوِستانْ تالِه تالَه
ژَه دو مِشَه زَرِه را، هَرو گُل دَعو کالَه
هیلی شَوِه خَه راکَه، دایْنَه دَری بِروشِه
نیشانَه گِرتْ دِلِه‌مِه، قیزا مَسـْکَ  فِروشِه
شَلپِه دارانْ شَمِتینْ، دَنْگِه مِلَه بَلاوو
اَمْ لَسَه نانِه تِسی، یه وانْ نانِه پَلاوو
قاشَکْ سیوِه قَلِشْتِه، سَوا مَه کِرْنَه مانَه
کَنِه لیوانْ وَه مَه چِه، یه وَه بیرا مَه نانَه
بِگُرْ مِژْ خَه بِخاپینْ، لَسَرْ مَه وَه دومانْ کَه
ژَه هَوَسانْ وَگَرینْ، قَرانِه وَه تومانْ کَه
مینا قِرْکِه سَ دیفیلْ، هَرِمْ ژَوْرا بی خَوَرْ
اَوْ دورا نِکا رَدو، کَسْ ناگَری یَه لَوَرْ
بِرینِه وی گَوْری خَه، سا مَرْخِه داوَشینِم
هَرای لِلو بیدِلو، دَرْدِه کِه بِلِوینِم؟
کَنِه جایْلِه جَوانانْ، بارْکِر ژَسَرْ لیوِه وانْ
هَوا نِکا سارویَه، هَنی رَدا بارْیِکْ نانْ
سَرْ شِکْلِه تَه سویْرونَه، مینا دَنْدِکی نارِه
دِلِه مِه گُرْسَه گُرْسَه، مینا قالْیا لَه دارِه
شَواتِه دا دِلی مِه، تَه جایْ کِه سَر هِلانی
مینا کَوا بی قاناتْ، لَ قارْشیا مِه دانی
اَزوتَه قَفْدانْدِنی، کَلا بی سَرا پَوا
ایشَوْ هَرْ چِقَه هَنی، رِه یی مَه ناوو تَوا
***
 
17:31 محمدابراهیم اکبرزاده
مجری مراسم بار دیگر ابیاتی از کتاب «یک نار و صد بیمار» جناب جهانشیری قرائت کردند و در ادامه از آقای محمدابراهیم اکبرزاده دعوت کردند با تشویق حضار روی سن بیاید. آقای اکبرزاده که با لهجه‌ی غلیظ تربتی سخن می‌گفتند کمی با مجری جلسه و جمع حاضرین مطایبه کردند. محمدابراهیم اکبرزاده که در شعر خود «چوپان» یا به گویش تربتی «چَپّو» تخلص می‌کند ابتدا از اساتید شعر تربت تشکر کرد و سپس دو غزل از اشعار تربتی خودتان را خواند:
قَدُم از عشقِ دلبر عینِ دوکَه
دِ مونِ سینَه دل بَلِّ چُغوکَه
غَمِش هَمچی دِ چَشمِ دل مِچِقَّه
که دردِش بِدتَر از صد چِرخِروکَه
نِماشُم تا سِحَر اُقذِر مِگِریُم
که مُردُم پِندِرَن اُوْشُرشُروکَه
چِنو وَل‌وَل مِنَه دل از غَمِ او
که شَهلِش تا کِلَفچ و کِرکِنوکَه
مِنَه قُدقُد شُوْ و روز ای دلِ مُو
مَگِر ای بی‌نِوا مُرغِ کُروکَه؟
بِرَش پَرپَر مِنَه صبح و نِماشُم
مِگی بُلوایَه‌یَه یا شُوْپِروکَه
دلِ مُو صد کِرَت لِخشی، نِفِهمی
که راهِ عَـْشِقی لِخشِندِنوکَه
غَمِش رِسمونِ عُمرِ مُورْ قِریچُّند
نِگُفتُم عِشقِ او قِرچِندِنوکَه
جوابِ زِْرِ و زُوِْ مُو هَنوزُم
به گول‌موشت و لِقِیِ و خِنجِلوکَه
چِنو اَرمونِ بوساش کِردَه پیرُم
که نِه بُکّ و نِه دِندو، نِه اَروکَه
مُو وِر مُختینِ او یَگ‌بَن مِنَـْلُم
خیال کِردَه که «چَپّو» کِلِّه‌پوکَه
***
الا یا ایهاالساقی بِتِه یَگ دو سه لُقمَه نو
که دردِ گوشنِگی کِردَه مُو رِ دَنگ و خُل و حِیْرو
...
***
 
17:38 سخنرانی دکتر محمود فیروزی مقدم
دیگر مهمانی که به روی سن فراخوانده شد جناب آقای محمود فیروزی مقدم از اساتید دانشگاه تربت بودند. آقای دکتر فیروزی مقدم از گذشته دغدغه‌ی تحقیق بر شعر محلی و ادبیات شفاهی را داشته‌اند و بنده خود بارها و بارها در رابطه با شعر تربت به کتاب «سخنوران زاوه» که ایشان سال‌ها پیش به دست چاپ سپرده‌اند مراجعه کرده‌ام و بر خود فرض می‌دانم که از ایشان تشکر کنم. ایشان در سخنان خود به اهمیت گویش‌ها و لهجه‌ها در دنیا پرداختند و از تحقیقاتی که تا امروز در سطح جهان در خصوص ادبیات شفاهی مردم دنیا شده است شمّه‌ای برای حضار بیان کردند. در ادامه ایشان بحثی داشتند در اهمیت گویش‌ها در حفظ رسم و رسوم و شخصیت قومی مردم هر منطقه و ارزش شعر محلی در زنده نگه داشتن گویش و همچنین اهمیت برگزاری چنین جشنواره‌هایی در ترویج پرداختن به شعر گویشی. ایشان در پایان سخنان‌شان یکی از غزل‌های گویشی استاد قهرمان را برای حضار در سالن خواندند. استاد قهرمان این شعر را در بیست سالگی و در سال 1328 سرودند و این غزل از اولین غزل‌های گویشی ایشان است:
تا اَزو دورا، یَکِ وِر سَر میَه
دل مِگَه هُوْنا دَرَه دِلبَر میَه
خو مِگِریَه چَشمِ مُو، ای سِیلِ خو
اَز سَرِ یَگ فِرسِخی وِر سَر میَه
تا صدای دَر وِراَمَه، وِرمُگُم
او که سِرگِردونِشُم، اَز دَر میَه
دِل مِگَه مُور سَر تِ تا بُفتُم به پاش
پِندَرَه کارِ زِ دَستِش وَر میَه
مُو نِمَم تعریف کُنُم از دل، خودِت
یَگ شُوْ اور جِغ کُ، بِبی با سَر میَه
تا مُو یَگ پورِه‌یْ مُرُم پیش، پَس مِرَه
وَقتِ رَفتُم پَس، خودِش پیش‌تَر میَه
دینَه گُف خَئمَه صِبا، چو نَئمِدَه
واز دِگَه کِی دِلبَرِ «آذَر» میَه؟
***
 
17:50 شعرخوانی علی کاظمی بیدختی (گناباد)
شاعر بعدی که برای شعرخوانی روی سن رفت آقای کاظمی از بیدخت گناباد بودند. ایشان شعری با نام «نوروز» و با گویش گنابادی برای‌مان در نظر گرفته بودند. شعر ایشان طولانی بود و ایشان هم 46 بیت آن را در جلسه خواندند که کمی ملال‌آور بود. چند بیت از ابیات این شعر را در ادامه با هم می‌خوانیم:
دلِ مُو تنگ شِده بِرِه نوروز
بِرِه‌یِ ساز و دِیْرِهِه نوروز
فیلِ مُو کِردَه یادِ هِندِستو
یادِ هف‌سین و سفرِهِ نوروز
مُخورم غُصِّه‌ی کُلُمب‌ِقِطاب
مِزِنوم جوش جوشپِرِه نوروز
مِکُنوم هَوَسِ پُلُوْمَـْهی
هَوَسِ گوشتِ بِرِهِّه نوروز
او زِمونا همیشَه خوب مومَه
هَمِه‌یِ اَستخَرِهِه نوروز
...
دی زِمونَه مِگی هَمِه مُردُم
کِردَه‌یَند شک دِ باوِرِه نوروز
دی زِمونَه زِ دستِ پولدارا
خِشت بِدَر رِفتَه از هَرِه نوروز
مُو مِتِرسُم که تا دو سال دِگَه
ته کِشن پاک کِرکِرِه نوروز
کاش عمرِ بِشَه و ما بینِم
جشن و جوشِ دوبارِهِه نوروز
***
 
17:58 ساز و آواز سه‌تار
مجری برنامه ضمن تشکر از دوستانی که در تدارک این جشنواره کمک کرده بودند سراغ برنامه‌ی بعدی رفت. برنامه‌ی بعدی اجرای تک‌نوازی سه‌تار و آواز بود. این برنامه توسط هنرمندان همشهری جناب آقای مهدی قلیجی نوازنده‌ی چیره‌دست و آهنگ‌ساز خوش‌استعداد و همچنین جوان خوش‌صدا و خوش‌آتیه‌ی همشهری آقای محمود اسماعیلیان اجرا شد. قطعه‌ی اول با غزل زیبایی از حافظ (معاشران گره از زلف یار باز کنید) و قطعه‌ی دوم با شعری از استاد محمد قهرمان زینت یافته بود. قطعه‌ی دوم را جناب قلیچ خود آهنگسازی کرده‌اند و در اجرا هم ایشان خود این تصنیف زیبا را زمزمه کردند. شعر و موسیقی در این تصنیف بسیار هماهنگ و زیبا بود و فضای بسیار ویژه‌ای به سالن بخشید. شعر قطعه‌ی دوم که از اشعار گویشی استاد محمد قهرمان انتخاب شده بود را در ادامه با هم می‌خوانیم:
چَشمُم به یادِ تو، شُو تا سحر وایَه
شیوَه مِرَه اشگُم، اِنگارْ دِریایَه
هر چیکْلِه‌یِ اشگُم، یَگ اِیْنِه‌یِ صافَه
هر دَم دِ یَگ اِینَه، رویِ تو پیدایَه
دل عاشق رویِت، دیوَنِه‌یِ مویِت
موی تو دلبندَه، روی تو دِلوایَه
از تُرمُغِ چَشمُم تور بیشتر مَیُم
وَختِ مِبینُم تور، کارُم تِماشایَه
بِستو دِلِر از مُو، خیلِ مِنی فِیْدَه
قِمّت در شهرِ ما، هر روزْ دولایه
کوتِ غم و شَدیر، از هم جُدا کِردَن
مالِ تو رَف شَدی، غم قسمتِ مایَه
از بس که دِر کِردی، رَفتُم دِلِنْدِروا
وَرگَرد و شادُم کُ، خَنَه‌م دَرِش وایَه
***
 
18:18 شعرخوانی مهدی حسن زاده
آقای مهدی حسن زاده از شاعران جوان و بااستعداد تربت حیدریه شاعر بعدی بودند که برای شعرخوانی پشت تریبون رفتند. دو شعر از اشعار ایشان که یکی غزلی بسیار زیبا و دیگری دوبیتی‌ای به گویش تربتی است را در ادامه می‌خوانید:
نِماشُم تا سِحَر بیدارُم اِمشوْ
چُنو تَریک و سَرد و تارُم اِمشُوُ
شِتُوْ سَختَه غِزَل گفتن بِرِی تو
خِدِی بِیتا چِلِندِرچارُم اِمشُوْ
سَرُم از دَنگ و فَنگ باد پورَه
نِه حتّا دل مِتَه دوتارُم اِمشُوْ
طبیبُم باش، رنگُم زرد رِفتَه
نمی‌بینی مَگِر بیمارُم اِمشُوْ؟
تو ذِلَّه مُوندی و مُو چاق رفتُم
خِدِیْ دَردُم دو سه خروارُم اِمشُوْ
بیا و عِیْدِ قُربونِر به پا کُ
تو سِلّاخی و مُو پِروارُم اِمشُو
***
هوا تَـْریکَه و ظُلمَت مِبَـْرَه
اَزی غولِ سیاهِ بِدقِوَْرَه
عزیزُم لَقُ و دَق رِفتَه به مِیدو
خدا وَرگُ به بَـْرونِت نِبَـْرَه
***
 
18:21 شعرخوانی محمدابراهیم توکلی کارشک
آقای توکلی شاعر بعدی بود که شعر گویشی خواندند. ایشان که از مشهد تشریف آورده بودند در توضیح شعرشان گفتند که این شعر به گویش جنوب خراسان سروده شده است. طبق بادداشت شاعر این شعر در گویش کارشک، برگزاری یک مراسم با شادی را «به شَرَنگ» می‌گویند. غزل زیبای ایشان به گویش گنابادی را در ادامه می‌خوانیم:
بیاگُلُم،کهدِلُمبِرْتوغَمدَدَمکِردَه
وَبَرلِباسسیَه، سینَهپُرعَلَمکِردَه
چِطودُوارهبِتونُمسَرُموَدوشِتنُم؟
کهاَشکِمَهشُدهبِرتودوشونِهنَمکِردَه
هَمیکهوازتوهَییکهبِرتووَرگویُم
هِزارسُجده‌یِشُکُرمبهبیشوکمکِردَه
زَمونَهروکهحِسابوکتابِایعُمروم
کهوَرگویَد: کهچِهایزِندگیشسَمکِرده؟
اگرخُوبیشبهمِثقالوَرکَشیدَهبُودِه
بهکَهکَشوبهجُوالشِدُرُغ‌دَرَمکِردَه
دَچِندی‌یِشهمهحَرفوکهوَرسَرُمخُـْونَد
بُساطِگفتوشِنیدَم خودِشعَلَمکِردَه
مَگوم: زَمونَهچهمَـْیی؟ توکارِخاکِردَه
توزورِخابِزَدَه، وَرهَمَهسِتَمکِردَه
توسنگولاخْهَمیشَهوَپیشِپا نْداختَه
توپایِلنگبهسنگِزَموقَلَمکِردَه
چهمَـْییایسَرِپیریازایدَخافْتیدَه؟
چهمَـْییازدلِلُک‌لُکشدَه،وَرَمکِردَه؟
مَگَد: کُآهویِجُفتک‌زَنِچَموشِدِلِت
مَگَد: کُاونِکهدایم«مَنَم»، «مَنَم»کِردَه
کُاوکَسَکهکَلَوَنگِغُصَّه‌یدیروز
وَبِرصَباشغَموغُصِّه‌وودَنَمکِردَه
کُاوصَغیرکهروزونِعُمرِپَرپَرکِ
کُاوکَبیرکهروزوشمثلِهَمکِردَه
حِسابِهِرقَدَمِعُمرِرَفتهرَمَـْیَد
خیالِاومَرَسَهمَهبِراو قَدَمکِردَه
خَرَابهَ‌وونِدِلُمرَنِشونِاوبَسدُوم
کهبینَدِ کهچِهکارَش خُویاَرگِبَمکِردَه
بِهنَاخُنِشدَخَراچّوندَهپَردِه‌یایدل
صِدایِنَازُکِایتارِماشبَمکِردَه
همیشَهغُصَّهوقُرتَاوَه وَردِلِمابو
ولیشَرَنگبُودَهیَکغَزالِرَمکِردَه
هِزارسالبِرَفتوهِزاررَهطِیْشُو
بُمُوندهاَزهَمَه‌مایَککَمونِخَمکِردَه
***
 
18:24 شعرخوانی سیدحجت‌الله نبوی (کاشمر)
شاعر بعدی جناب آقای نبوی از شاعران خوب شهرستان کاشمر بودند که به اشتباه از اهالی نیشابور معرفی شدند. ایشان ضمن تصحیح سخن مجری برای این جلسه ما را به شنیدن چند دوبیتی به گویش محلّی کاشمر مهمان کردند:
خدایا حالِ نَنَـْه‌ما خِرابَه
شِبا از دَرد نِمتَـْنَه بُخوابَه
ولی با حالِ زارِش مثلِ اَفتُوْ
به دنیایِ سیاهِ ما مِتابَه
***
به قربونِت بُرُم که اُوقْذِ نازی
تو که با بَد و خُـْبِ مُو مِسازی
تو که بِرِیْ که دل بَـْشَه بِرِندَه
به پایِ عشق هَمَه چیتِر مِبازی
***
صِدِْیِ چِلچِله‌ها تویِ کوچَه
نشون مِدَه شروعِ فصلِ کوچَه
دو تا دستِ که گُل مِداد دستِت
دَمِ پاییز عزیزم جفت پوچَه
***
دلِ مُو از دلِ او بی‌خِبَر بود
مُو عاشق بودم و او بیشتر بود
مُو پشتِ پِنجِرَه دِ انتظارِش
او بی ای که بِدَْنُم پشتِ دَر بود
***
اَگِه جَمشید بودُم جامِ جَم کُ؟
بیا و مشکلاتِ مُو رِ کم کُ
سر صُـْبَه وَخِز و چُـْیِ دَم کُ
مُو جام جَم نِمَیُم، جامِ جَم کُ
***
به عشقِ مُو، تو کِردی کارِ خَـْنَه
به عشقِ تو، مُو توی کارخَـْنَه
نه کارِ خَـْنَه و نه کارخَـْنَه
از ای روزا فِقَط عِشقِش مِمَـْنه
***
 
18:27 شعرخوانی اکبر میرزابیگی
آقای میرزابیگی از تربت حیدریه شاعر بعدی بودند که به شعرخوانی پرداختند. آقای میرزابیگی از اصالتا از روستای بیدْوِی تربت حیدریه هستند یک اشعار تربتی خود را خواندند:
هَف هَش سالَه که یَک دردِ د سینَه
دِلِمِر نَـْخو نَـْخو وِرمِخینَه
مُگُم ای دردِ لاکِردار اَخِرِش
بساطِ زِندِگیمِر وِرمِچینَه
***
بَس که اَمُختِه‌یِ تویُم از تو مُو دِلکَن نَمُرُم
بی تو خِدِی هیچ‌کِه دگَه در هیچ جا لُکَّه نَمُرُم
مورده و یا زندَه بَشُم از تو مُو سیوا نَمُرُم
بایِس خِدِیْ هَم بِمیرَم به گور یِکَّه نَمُرُم
***
دِ مینِ کوچَه بویُم زار و خِستَه
دیُم فاطْمَه دِ لُوزِه‌یْ بُم نِشِستَه
خِدَش گُفتُم: بیُم بوسُم مِتی؟ گفت:
دَرِ حُوْلی‌رْ نَنَه‌مْ از پِیْ دِبِستَه
***
نماشُم فاطْمَه از حُوْلی به‌دَر رَف
دل و هوشِ مُو هُم از پوشتِ سَر رَف
دِ گوشِش آرُمَک گُفتُم مَـْیُمِت
چنو جِغ وَغ کِ که عالَم خِبَر رَف
***
 
18:30 شعرخوانی ذبیح‌الله صابری (گناباد)
آقای صابری از میمانان گنابادی امروز ما به دعوت جناب آقای حسن‌زاده مجری جلسه روی سن رفتند و خطاب به جمع گفتند که می‌خواهم برای شما غمنامه‌ای بخوانم با این امید که شما به غم مبتلا نباشید و شعری به گویش گناباد برای‌مان خواندند:
دلُم تا یادِ دِه کِردَه بِرار جو
دگَه اور غصَّه لِهْ کِردَه بِرار جو
دِ سِرگِردان شُدُم از دیدنِ دِه
لباسِ غَم مبینُم بر تنِ دِه
در و دیوارِ اینجِه غصِّه‌بارِه
مِبینُم دیگِ غَم هر جِه دِ بارِه
دِ هر جِه پا مُنُم خُشک و خِرابِه
دلُم از ای خِرابی‌ها کِبابِه
تِمُـْمِ خونِه‌هارْ وِیْرو مِبینُم
هَمَه‌رْ وِیْرون و سِرگِردو مِبینُم
...
***
 
18:35 دوتارنوازی گروه «وَردورَه»
برنامه‌ی بعدی اجرای موسیقی مقامی و دوتارنوازی توسط گروه «وَردورَه» بود. سرپرست این گروه آقای محمود احراری و اعضای گروه شامل آقایان محمدرضا خیزاب، مرتضی خیزاب، مصطفی خیزاب، حمیدرضا خیزاب، حمید طرزی رودی است. گروه «وردوره» با تشویق حضار روی سن آمدند و با دوتار و دف مشغول به نواختن شدند. سرپرست گروه اعلام کرد که گروه ایشان دومنظوره هست و اعضای گروه هم برنامه‌ی دوتارنوازی و هم رفص محلی جنوب خراسان اجرا می‌کنند و قول اجرای یک رقص محلی در ادامه را هم به حاضران داد. برنامه‌ی گروه با دوتارنوازی و تک‌خوانی شروع شد و در نهایت اجرای ساز و آوازی مقامی خاتمه یافت.
نازبویِ گُل مبادا ناکسان بویت کنند
با بدان کمتر نشین ترسم که بدخویت کنند
بوی عطر زلف تو دیوانه‌ساز عالم است
بشکند دستی که قصد لمس گیسویت کند
...
***
 
 
18:50 شعرخوانی سهیل سعادت (نیشابور)
نفر بعد شاعر جوان از نیشابور به نام سهیل سعادت بود که یک مثنوی و یک غزل به گویش نیشابوری خواند. وی در توضیح غزل دوم گفت که در گویش نیشابوی بازی‌ای با نام «شیر پلنگ» وجود دارد که گاه در مشهد به آن «استُپ‌آزاد» هم گفته می‌شود. شعرخوانی ایشان بسیار مورد توجه واقع شد:
هَمچی خِستَه‌یُم مِگی هِزار تَ خِرمَن کُفتَم
زِمینِ خوشکُم و سَر به گُـْوْآهَن کُفتَم
نِه زِمی، نِه آسمو، بینِ اینا دِلَنگویُم
حِس مُنُم کی بُغضِ اَسمون دِ حلقِ نَوْدویُم
ابر و باد و ماه و خورشِد شَوْ و نَشتا کار مِنَن
ولی خُب از اَخیرُم گُشتِ مُو رَه دِ بار مِنَن
هر جا هستُم رُ دُشُم یَک کیسَه کاهی غَم دَرُم
ولی واز خِندَه مُنُم، مِگَن زیَـْتی کم دَرُم
زیندَه‌یُم، با حرفِ مُردوم ولی هر رُز می‌میرُم
هم مِگَن بی دُست و پایُم، هَم که دُست و پا گیرُم
دَستِ مُو بِ‌نِمَکَه، همیشَه پا مُخْرَه دیلُم
پا رِ از دُستایی که با شما دا مُخْرَه دیلُم
شهرِ رَم بِغَل کُنُم زَخْمایِ تَنْ‌مِه نِمْبینَن
صد کی خیرَه رَن وِرِم، گرْیَه کیدَن‌مِه نِمْبینَن
مُو بِرِیْ غَمای هَمَه‌تا یَک روزی دیل زیَه‌یُم
بِرِن عَیبِ نِدَرَه، از هَمَه‌تا دیل‌زیَه‌یُم
مونِ لِتَّه، تیکَّه تیکَّه نِمِکی و اَوِْزُو
قَوْرِمَه‌یْ امسالِ شهرَه دیلِ بی‌چَرَه‌یِ مُو
حِس مُنُم کی ای رُوزا از هَمَه بِ‌چَرِه‌تَرُم
نَـْه‌کَـْرِگی مُنُم و از هَمَه بی‌کَـْرِه‌تَرُم
به ای بَـْور رسیَه هر کی بِهِم امید دِرَه
انتظارْ سِْب و گُلابی از دِرَختِ بید دِرَه
عَین نیصفِ ساندِویجایْ تَهِ کیفِ بِچِّگی‌م
از دَهَن اَفتی‌یَم و تَـْریک و تارَه زندگی‌م
نَقلِ بی‌بی‌م مُو اَتیش‌پَرَه بویُم، دود رَفتُم
بیستِ مُو بود نِرِفتَه، نیست و نَـْبود رَفتُم
روز و شَوْ خُورد و خوراکُم ایَه غم پوشتی کُنُم
خُومِ مُکْشُم شُوْ و روز که غصَّه اَنگوشتی کُنُم
به حالِ شِعرایِ موردَه‌م می‌شینُم زار مُزْنُم
هی چی دردِ دیل دِرْم دِ گوشِ دیوار مُزْنُم
آخْ، چِقَد تَنگَه دیلُم، پاهایِ خاکی‌مَه مَیُم
مُو رِ وَرگِردُنِنُم مُو تُـْپِّ لاکی‌مَه مَیُم
کَوْشِ وِرنی‌م از شما، گَلُوْشِ پارَه‌مَه بِتِن
سقف و خَنَه‌م از شما، بُ‌جاش سِتارَه‌مَه بِتِن
گِریِه‌هام بَن نمیَه، تِفنگِ اَوْپاش‌مَه بِتِن
هر چی دَرُم از شما، بُه‌جاش دیلِ خاش‌مَه بِتِن
وِل کُ، اَصلَن نِمَیُم، هِچ کُدوم از اینارْ نِمَم
ای کی پا بَشِن شما وُ دُستایِ دُعار نِمَم
کاش فِقَط د تونگِ تَنگیک خویِ مُردُوْ می‌بینُم
وَخِزُم دَه‌سَـْلَه بَشُم ببینُم خُو می‌بینُم
***
شِـْر پَلنگِ مَر بُکوش با یَک نِگا دِ مونْ کوچَه
بِرِّه‌آهویی کی رَد رَف بِ‌هوا دِ مونْ کوچَه
تا کی رَفتُم دِ خَنَه دیُم کی یَک چیزِ کَمَه
دس کیدُم دیُم دیلُم بِمُندَه جا دِ مونْ کوچَه
عَینِ هَم رَْزِ که از دَر و دیفال دِلَنگویَه
دگَه یا دِ پوشت در بویُم مُو یا دِ مونْ کوچَه
پیَرُم شَک کیده بو، نَنَه‌مْ هَمَه‌ش پِـْلَه مِکی
هر رُْز هر رُْز چی مَیی عَینِ خُلا دِ مونْ کوچَه
دینِ مُور که سُخت ولی سُختَه‌مِه نِمدِنُم دیِگ
ای هَمَه که چای دایُم مُحَرَّما دِ مونْ کوچَه
شَوْ و رُْزُم یکی بو وَختِ که بارون مِزَیِگ
مِگِریستُم جایِ کُلِّ نَوْدونا دِ مونْ کوچَه
مُو کی یَک مَحَلَّه روم حساب مِکید، رِفتَه بویُم
گاوِ پیشَـْنی سِـْفِد روسیا دِ مونْ کوچَه
یَک نگاهِ مُور بِکُ، بِرَفتِه‌یُم عینِ هَمی
بِچِّه‌های بی‌کَس و بی سِرپِنا دِ مونْ کوچَه
اَخیرِش ای عَـْشقی دو رامْ که بِْشتَر نِدِرَه
یا پُلُوْعروسی و حلیم‌عَزا دِ مونْ کوچَه
***
 
18:58 شعرخوانی علی اصغر داوری (کاشمر)
مجری برنامه به برخی از مسئولینی که به جلسه آمده بودند خوش‌آمد گفت و بعد از آن از آقای علی‌اصغر داوری عزیز خواست که برای خواندنِ شعرشان روی سن تشریف بیاورند. داوری عزیز در حالی‌که چشم به زمین دوخته بود ما را به چند دوبیتی کاشمری مهمان کرد:
الهی عمرِت اَصلَن سر نیایَه
خِمیرِ دُشمِنونِت وَر نیایَه
دعا کردُم بیایی صبح شُوْگیر
که خورشید از خجالت در نیایَه
***
سیَه‌بِختیِ مُور بِهَـْنَه کِردی
شُوِه رِختی به موهات، شَنه کِردی
نشستی تویِ تاریکی و وِر شمع
زَدی باروت و مُور پِروَ ْنَه کِردی
***
چِنو لاغر شُدُم از رِفتنِ تو
که رَد می‌شُم چو نخ از سوزنِ تو
دو دستات کاش چِشمامِه بِدوزن
به جایِ دکمَه وِر پیراهنِ تو
***
دوبَـْرَه وَخِه اِسمِ مُور صدا کُ
گِرِهِ روسِری‌تِه واز وا کُ
بریز از پینجِرَه موهارْ دِ کوچَه
دوبَـْرَه روزگارِ مُور سیا کُ
***
بِبی یارُم چِها کِردَه دِ ای شهر
چه آوازَه‌ش صدا کِردَه دِ ای شهر
اَگِر چه یارِ مُو اسمِش نِسیمَه
چه طوفانِ بپا کِردَه دِ ای شهر
***
یِقَه‌تِ دکمَه دکمَه باز کِردی
کشیدُم در بَرِت هی ناز کِردی
شُدُم پیراهَنِ ابریشمِ تو
شُدی پِروانَه و پِرواز کِردی
***
 
19:01 شعرخوانی عباس باقریه (نیشابور)
شاعر بعدی از میهمانان عزیز نیشابوری ما بود. جناب آقای عباس باقریه که از شاعران جوان و خوش‌استعداد نیشابور است به دعوت مجری جناب آقای حسن زاده پشت تریبون رفت و به شعرخوانی پرداخت:
دِ پَرْ طاووس قُنداقُم مِکیردی
با خونایِ دیلِت چاقُم مِکیردی
هنوز از صبرِ تو دَم حِیرَتُم مُو
هَمو اوَّل بَیید عاقُم مِکیردی
***
عَینِ هم خَکیستُرایِ اَتِشا رُفتَه دیلُم
دِ پِشِ ذُغال‌فُروشا روسیا رُفتَه دیلُم
میثلِ یَک هَندِوَنَه کی دیل‌خونَه از زمَـْنَه
دُ پِْشِ پایِ شما پَخش و پُلا رُفتَه دیلُم
هر روزی یَک دَنَه فیلمِ تازَه ور سَرِش میَه
بُ تُماشا بیایِن کی سینُما رُفتَه دیلُم
دگَه ای دنیا بُراش بالا و پایین نِدَْرَه
بس کی ور زِمی بُخُوردَه، تَه بالا رُفتَه دیلُم
قدیما گول مِشُنوفت و گول مِگوف برِیْ هَمَه
ولی چَن وَختیَه کی بِ سرْصُدا رُفتَه دیلُم
عاشقَه؟ مستَه؟ خمارَه؟ نِمدَنُم چی مرگشَه
کی ایجور از بَقیِ دیلا سِوا رُفتَه دیلُم
کُربُلایِ هفت و هشت و نه و ده رَه رَد کیدَه
بِ‌خَدی نِیَّه ایجور بِ دُست و پا رُفتَه دیلُم
بس کی قربونْ‌صَدَقَه‌یْ عالَم و آدم بیَه‌یوم
صُندوقِ مِهرِ حرمْ ایمام‌رُضا رُفتَه دیلُم
عَینِ یَک پینجیرَه‌یِ بستَه ودیل‌تنگِ بُهار
نِه چقوکی دیَه یَک کرَت، نِه وا رُفتَه دیلُم
مو کی مُوندَه‌یُم رِفِق با ای هَمَه غصَّه و غم
چُجوری دُ مونِ ای سینِه‌گَهجا رُفتَه دیلُم
***
 
19:05 شعرخوانی نورالله تهماسبی خراسانی (بلخ)
بعد از شعرخوانی آقای باقریه مجری مراسم از آقای تهماسبی خراسانی درخواست کرد که روی سن بیاید و شعر خود را بخواند. ایشان در مقدمه‌ی شعرش گفت که خوشحال است از این‌که در این جشنواره شرکت می‌کند و گفت که ما با برگزاری چنین مراسمی می‌توانیم مرزهای سیاسی را کمرنگ کرده و دوباره خراسان بزرگ را از نظر ارتباط فرهنگی یک‌پارچه کنیم. ایشان غزلی با عنوان «ییلاق» و با لهجه‌ی شیرین مردم بلخ برای ما خواندند:
ییلاق می‌روم، به خدا، پیش مادرم
مادر نگوی، شیره‌ی دل، سایه‌ی سرم
ییلاق می‌روم که پدر کار می‌کند
در آرزوی دیدنِ فردای بهترم
پُشتم به کوه خفته از آن روی که پدر
کوه به پای و عزّت و عشق است و باورم
ییلاق می‌روم که چپر ... کنم دمی
خرمن کنم به سرخی روی برادرم
شاخی به باد می‌زنم و رقص کاه را
در پیش پای گندم خوش‌خنده می‌خرم
هُش می‌کنم چرنده‌ی از کارد رَسته را
دل می‌دهم به پینه‌ی دست درُوگرم
مادر به فکر پختن نان، نانِ تاوگی
سرگرم جوش دادن شیر است خواهرم
با گاو و گوسفند لبِ چشمه می‌روم
دیوانه‌ی کرشمه‌ی گُل‌های دخترم
با یک ... سبزه بزی مایلم شود
با یک دو کپه دانه رفیق کبوترم
بالا شده‌ست خرمن و ما راهیِ دِه‌ایم
اما نمی‌رود دلِ معشوقه‌پرورم
دل ... کرده پای بلورین چشمه و
یاری نمی‌دهد به خدا پای بی‌سَرم
سمت ... می‌روم از چیره‌ی خنک
قیماق بسته پوزه‌ی سرخ و لب ترم
با شله‌های کاه و جوالای گندمم
لبخند سوی دهکده سوغات می‌برم
پیچیده بوی تازه‌ی نان در مشام ده
گرم است پرّه دور تنور پر آذرم
با نان گرم و آب یخی مست می‌شوم
قربان مهربانی دستان مادرم
***
 
19:09 شعرخوانی محمود اکبرزاده
شاعر بعدی همشهری تربتی‌مان محمود اکبرزاده عزیز بود که پشت تریبون رفت. وی ابتدای شعرخوانی‌اش گفت که قرار است شعر سپید بخواند که مجری به شوخی گفت: ایشان ظاهرا اشتباه آمده‌اند. اکبرزاده شعر سپید زیبایی را به جمع تقدیم کرد:
همیشه
واژه‌ها نیستند که شعر می‌شوند
گاهی
شعر است که واژه می‌شود
زبان
به
زبان
می‌چرخد
روی مبل می‌نشیند
روی تخت دراز می‌کشد
شهری را شلوغ می‌کند
خیابانی را مشهور
 
نام خیابان
هر چه باشد
پیاده‌رو
امن‌ترین مکان برای تردد است
***
 
19:10 اجرای موسیقی مقامی استاد عثمان محمدپرست
مجری برنامه با خواندن ابیاتی از استاد عثمان محمدپرست دعوت کرد که برای اجرای برنامه روی سن برود. این چند بیت را جناب آقای اسفندیار جهانشیری فی‌البداهه در مجلس سروده و به دست مجریِ برنامه جناب آقای محمد حسن زاده رسانیده بودند:
نِوازِندَه: عُثمانِ مَمَّدپرست
شِراب که تُور کِردَه ای‌ساخ مست؟
عجب از تو اُستایِ کِلپیچ به سَر
دِ بِرهوتِ خواف و تو و ای هنر؟
وَخِز زود وَردار او تارِتر
بِکَش دِ بِغَل کُهنه‌دوتارتر
بزَن تارْ اِمشُوْ که دل‌مُردَه‌یُم
اَزی بختِ بی‌پیر آزُردَه‌یُم
بزن تا دلُم وا بِرَه باغ‌باغ
که پِرتُو رَه بَلکُم غم و درد و داغ
مُو دل‌بِستِه‌یِ پینجِه‌هایِ تویُم
شِفایافتَه از دِوایِ تویُم
صِداهایِ تارِت مِرَه مو به مو
زِ نَـْخونِ پا تا رَگ و اَستِغو
بزن واز مُخکَم، نِه سَـْل و نه سُست
دَمِت گرم اُستا وُ دَستت دُرُست
استاد عثمان با تشویق بی‌وقفه‌ی حضّار روی سن رفت و پشت میکروفن قرار گرفت و با لهجه‌ی شیرین خوافی گفت: «خدا شاهِدَه از عشقِ دل به شما سلام می‌کُنُم». وی چند جمله‌ای در خصوص هنرش و این که با همین دو سیم تا یه حال 915 مدرسه ساخته است سخن گفت و در نهایت گفت: «موسیقی‌ای که انسان را به خدا نزدیک می‌کند حرام نیست» و با دریغ و افسوس اضافه کرد: «از عُلما می‌خواهم تکلیف موسیقی را روشن کند. موسیقی‌ای که مدرسه می‌سازد و فرهنگ این مردم است کجا حرام است؟» او در ادامه‌ی صحبت‌هایش گفت همه‌ی ما باید فرهنگ‌مان را حفظ کنیم. به دستاری که بر سر بسته بود اشاره کرد و گفت: «من با همین عمامه به ژاپن می‌روم، به روسیه می‌روم، به خارج ازین مملکت می‌روم». و باز صدای تشویق حضار بود که بلند شد که از استاد می‌خواستند «نوایی» بخواند.
استاد عثمان محمدپرست اجرای خود را با اجرای تک‌نوازی دوتار و نواختن موسیقی مقامی جنوب خراسان شروع کرد. سالن در سکوت محض فرو رفت و تنها نوای دوتار استاد بود که چون امواج خروشان و آرامش‌بخش فضا را می‌شکافت و بر جان می‌نشست. بعد از چند دقیقه ملودی آشنایی «نوایی» به گوش رسید و استاد با صدای پیر و خسته‌اش چند بیتی از این تصنیف زیبا را زمزمه کرد. دوستان بهتر از من می‌دانند که ابیات این غزل زیبا از طبیب اصفهانی شاعر قرن دوازدهم است:
غمش در نهانخانه‌ی دل نشیند
به نازی كه لیلی به محمل نشیند
به دنبال محمل چنان زار گریم
كه از گریه‌ام ناقه در گِل نشیند
خَلَد گر به پا خاری، آسان برآرم
چه سازم به خاری كه در دل نشیند؟
پی ناقه‌اش رفتم آهسته، ترسم
غباری به دامان محمل نشیند
مرنجان دلم را كه این مرغ وحشی
ز بامی كه برخاست، مشكل نشیند
عجب نیست خندد اگر گل به سروی
كه در این چمن پای در گل نشیند
بنازم به بزم محبت كه آن جا
گدایی به شاهی مقابل نشیند
طبیب، از طلب در دو گیتی میاسا
كسی چون میان دو منزل، نشیند؟
 
امیدوارَه جامی به فردایِ محشر
به زیر لوای مُزمِّل نشیند
نوایی نوایی نوایی نوایی
الهی ورافته نشان جدایی
***
 
19:30 شعرخوانی بهمن صباغ زاده
نفر بعد که برای قرائت شعر دعوت شد بهمن صباغ زاده بود. من ابتدا دو بیت از شعر ساقی‌نامه‌ی استاد محمد قهرمان از کتاب اشعار تربتی استاد «خدی خدای خودم» را تقدیم کردم به استاد عثمان محمدپرست که در جمع حضور داشت. بعد هم با توجه به این نکته جشنواره با یاد استاد قهرمان تشکیل شده بود ترجیح دادم به جای شعر تربتی غزلی را که استاد قهرمان تقدیم کرده‌ام بخوانم:
دِ تارِ تو کَـْسَه چِمَندِ گُلَه
چه کَـْسَه؟ که آغالِ صد بُلبُلَه
دِزی خَـْنِه‌یِ تَنگ اِقذِر صدا
چِطُوْ دِس به گِردَن مِرَن، ای خدا؟
***
می‌شود سقف خانه‌ای کوچک به بلندای آسمان باشد
می‌تواند اتاقی از خانه همه‌ی وسعت جهان باشد
می‌شود هر سه‌شنبه بعدازظهر، دور خُم جمع شد پیاله به دست
گونه‌ی شعر گل بیاندازد، جویبار غزل روان باشد
می‌شود هر چهار فصل خدا، شاخه شاخه پُر از شکوفه شود
برگ برگِ درختِ معجزه‌اش بر سر شعر سایبان باشد
با غزل‌های سهل و ممتنع‌اش هند یک شعبه از خراسان است
دست بیدل به هیچ جا نرسد، پای صائب که در میان باشد
- روحشان شاد - قدسی و گلچین، اخوان و کمال و صاحبکار
رفته‌اند و سپرده‌اند به او: حلقه‌ی وصل شاعران باشد
تربت حیدریه را پُر کرد خط به خط «خِدی خُدای خودُم»
می‌شود افتخار این خطّه «حاصل عمر»  قهرمان باشد
***
 
 
19:34 رونمایی از کتاب «سمندرخان سالار»
برنامه‌ی بعدی رونمایی از کتاب منظومه‌ی تربتی «سمندرخان سالار» سروده‌ی دوست عزیزم علی‌اکبر عباسی بود. این منظومه که به تازگی برای چاپ آماده شده است و هنوز به پشت ویترین کتاب‌فروشی‌ها نرسیده است مثنوی‌ای است با 500 بیت که داستانی مردی به نام سمندرخان از روستای فهندر تربت را بازگو می‌کند که در دوران جنگ چهانی اول با روس و انگلیس جنگیده است. شاعر سعی کرده است در خلال این داستان آداب و رسوم، ضرب‌المثل‌ها، اصطلاحات، فریادها و به طور کلی فرهنگ شفاهی مردم تربت را به تصویر بکشد.
مجری برنامه از چند تن از مسئولین شهرستان، استاد عثمان محمدپرست و همین‌طور آقای عباسی درخواست کرد که روی سن بیاید و به ایشان گفت که قبل از رونمایی از کتاب خوب است که توضیحاتی راجع به کتاب بدهید و در صورت تمایل ابیاتی از کتاب را برای دوستان حاضر در جلسه بخوانید. جناب آقای عباسی از برگزارکنندگان جلسه و همین‌طور از حضور استاد عثمان محمدپرست تشکر کرد. وی در توضیح کتابش گفت من بیست سال روی این کتاب وقت گذاشته‌ام. داستان کتاب مربوط به یک تفنگ‌چی در حدود سال‌های 1300 به بعد است که گذرش به تربت می‌افتد و در چپّی‌آب که جایی است که در قدیم مردم از قنات آب برمی‌داشته‌اند عاشق دختری به نام گلاب می‌شود. در ادامه آقای عباسی ابیاتی منتخب از بخش عاشق‌شدن سمندرخان بر گلاب را برای حضار قرائت کرد که بسیار مورد تشویق قرار گرفت:
به یاد اَ ْوُرد او سالِر سِمِندَر
که از کوها اَمَه رو ور پِهَندَر
هَمو سالِ که او از جنگ وِرگَش
پِلَنگِ کوه بو، رَف اَ ْهویِ دَش
تِفنگِ بِرنُوْ از دوشِش دِلَنْگو
قُـطارِ گُلَّه بِستَه وِر کِمَر او
زِ بَس که توشنَه و بی‌حال و هُم بو
بـه سَمتِ چِپّی‌اُوِْ قِلعَه رَف او
دِ سَـْرِ چِپّی‌اُوْ، یَگ بُرِّ دختر
که ایکَّه بو اَزوکَّه بانِمِک‌تر
دِ دستِ هر کُدُم کوزِه‌یْ سِفَـْلی
دِلا از غُصَّه بَلِّ کوزَه خَـْلی
سِمِندَر تا به پِشِ دُخـتِـرا رَف
به یَگ‌هُوْ قِشقِرِق اونجِ به پا رَف
هَمَه‌‌شا چَشمِ‌شا رَف خیرَه وِر او
وِرو قَت و قِوَ ْرَه و بَـر و رو
«الِف قَت و دِهَن نون و لُوِْش مـیم
زِنِخدو لام اَلـِف، لا،  اَبرُوا جیم»
سِمِندَر تا به تَـْهِ چِپّی‌اُوْ رَف
دِلایِ دختِرا از ذوق اُوْ رَف
مِرَفتَن اُوْ مِکِردَن کوزِه‌هاشار
نِشو تَن غِمزَه و ناز و اَداشار
دِ مِیْدو کوزِه‌هارْ خَلی مِکِردَن
هَمی کارِرْ به خوشحَلی مِکِردَن
دوبَـْره کوزه‌هاشار اُوْ مِکِردَن
هَمو ناز و اَدار از نُوْ مِکِردَن
نگاهِ کِرد از پَـْیی به بالا
نِگا وِر غِمزَه و ناز و اَداها
صدا زَْه: اِیْ دلِ غَـْـفِـل، وِرینا
بِرِیْ یَگ ایسُفِ چِل تا زُلِیخا؟
سِمِندَر مردِ کوهَه، مردِ جَنگـَه
دِلِش اَ ْمُختِـه‌یِ تیر و تِفنگَه
مُحالَه وِر اِلَه پایِش بِـلِـخْـشَه
مُـحـالَه دل به ایِ وُ او بِـبِــخـشَه
دِلِـش غَـْـفِل که کــارِ سِـرنِوِشتَه
کـه چـی خِطّـا دِ پـیشَـْنی نِوِشتَه
سِـمِندَر تـا نِــگـا وِر اَ ْسِـمو کِرد
زِمَـْـنَـه تیـرِ دِ چِـلِّـه‌یْ کِـمو کِرد
گُـلُــوِْر دی کـه اَسـتیَــه دِ بــالا
اَزو بالا مِکِردِک اورْ تِـماشا
گُـلُــوْ رَف خیرَه وِر چَشمِ سِمِنـدَر
سِمِــندَر خـیرَه وِر چِشمایِ دختر
که تیـرِ عشق از چِلَّه به‌دَر جَـست
دِ قلـبِ عَـْشِقِ بی‌چَـْـرَه اِنشَست
دِلِ او عَـْــشِــقِ رویِ گُـــلُـوْ رَف
سِـمِـندَر کـوهِ یَخ بو، پـاک اُوْ رَف
نِه یَگ‌دل بلکه صددل عَْشِقِش رَف
گُـلُـوْ عُـذرایِ بُو، او وامِــقِـش رَف
صـدا زَْه کـه: تو حـوری یا پِریزاد؟
پِـریــزادی دِ جِــلـدِ اَ ْدِمــیـزاد؟
دِگَـه هِْــچِّ نِگفت و چَشْمِشِر بَست
سَــرِ پـا اَستیَـه بو، زودِ اِنــشَست
دِگَه تیر و تِفنـگ از خَـْطِـرِش رَف
اسـیـرِ دِل نِـبـو، که اَ ْخِـرِش رَف
اَمَـه اُوْ بُخْـرَه، تیـرِ نَـْـگِمـو خـورد
چه صِیّادِ! که تیرِش بَم نِشو خورد
چـه تـیـرِ، که بِــلاگِـردونِ او رَف
چــه دردِ، کــه دِوادِرمـونِ او رَف
اَزو تـیــر و اَزو عــشـق و اَزو زن
چـراغِ خَـْـنِـه‌یِ او رَفــت روشَـن
دِلِ بی‌طَـْـقَتِ او یَگ دو ســه روز
دِ وَل‌وَل بــو اَزی عـشقِ جِگِرسـوز
دِگَـه روزِ اَخِر هَمچی که شُـوْ رَف
خودِش بـه خواسِگـاریِ گُـلُـوْ رَف
جواب اَسـتُند و از نَـقلِ عَروســی
هَمـو بیـتَر که تو از مُـو نِـپُـرسی
هَمی‌رْ وَرگُم که هِی اَرمونِ او عشق
هـزارون عِشقِ خُب قربونِ او عِشق
چـه فِیْـدَه کـه نِـمـِگْذَ ْرَه زِمَـْـنَه
کــه خِنـدَه وِر لُــوِْ عَـْـشِق بِمَـْنَه
دِلِ بی عشق کـه یِگ‌سَر دِ خُـْـوْ َه
عَـشِـق وَخـتِ بِـرَه دِ تَنگ و تُـْوْ َه
هَمی‌رْ وَرگُم خِـدَت، خَـتمِ کِلـومَه
کــه بِرِّه‌یْ چاق اَخِر کارِش تِمومَه
هَـنو یَـگ ســـالِ از نیـمْزاددَ ْری
نِـرِفتَـه بـو، که یَـگ شُـوِْ بِهَـْـری
هَــمو وَخ کـه سِـمِندَر از سَرِ شُوْ
دِ تَـْـکِ اَسـتِـغَــر بــو دِ سَــرِ اُوْ
عـلـی‌مَـمـَّد خِـبَـر از قِـلعَـه اَ ْوُرد
سِمِندَر چِی نِشِستِیْ که گُلُوْ مُرد؟
خــدا دَ ْنَه کـه دِ او شُـوْ سِـمِنـدَر
شِطُـوْ خودْشِر رِسونـدِک تا فِهَندَر
سِحَـر بـو که رِسـی گِریـو و تِنـها
بـه اوَّلِ قِـلَـْــه بـه سَـْـرِ خـاکــا
نگــاهِ کِــرد و دی یَگ خاکِ نُوْ َه
صـدا زَْه: وای، ای خــاکِ گُــلُوْ َه
مِگی که هر دو تا پایِش شِگَسـتِک
بـه رویِ هــر دو تا زَ ْنـو نِشَستِک
اَتـیش اُفـتـی دِ خِـرمِنگاه جونِش
چِـنو که سُــخت مَـغزِ اَستِـغونِش
گِلِه‌یْ گُرگِ مِگی که وِر گِلَه‌شْ زَ ْه
فِـلَــک دار و نِــدارِ اورْ  اَتَـش زَ ْه
خدایا، وای اَزو وَخـتِ که هَمــچی
ســرِرْ بــالا اَوردِگ، مُـردُمِـر دی
که تِیْـبوتِر گِریـفتَـن دِ سَـْرِ دوش
سِمِندَر جِغ کِشی و، رفت از‌هوش
خـدایا، بَسَّه ای قصِّـه‌یْ جِگِرسوز
قِلَم دِق‌مـرگ رَفت از غصَّه امـروز
هَـمی‌رْ وَرگُم سِـمِندَر زِْر و رو رَف
گُــلُـوْ پَـر زَ ْه و رو وِر اَ ْسـمو رَف
سِمِنـدَر حُــگمِ پُــرزِ وِر اَلُـوْ  بــو
دِلِـش وِر هَــر اَتیشِ حُگمِ سُـوْ بو
اَتیـشِـش وخـتِ وِر وَل‌وَل میَـفتی
که اَشگ از چَشمِ او گَل‌گَل میَفتی
دِ سینَـه‌ش غُــصِّه‌ها بـو از جِوَ ْنی
دِلِـش بو غِژْغَــلِ خـو از جِـوَ ْنـی
اَزو وَخـتِ که عَـْـشِق وِر گُـلُوْ رَف
خَــطِرخواهِ گُـلُوْ دَم چِـپّـی‌اُوْ رَف
گُلُو کی بو؟ گُلُو بو نِمْزِيِ او
سِمِندَر کُشتِه مُردِيْ غِمزِيِ او
بَرِ رویِ گُلُو نارِ بِجِستو
دَِهَن شیری تَر اَز قَندِ فِرِیْمو
گُلُو که قُرصِ ماهِ آسِمو بو
گُلُو مثلِ گُُلُو خوش عَطرُ و بو بو
سِمِندَر آهُویِ دَشتِ گُلُو بو
سِمِندَر توشنَه ، او دِریایِ اُو بو
استاد عثمان محمدپرست همراه با جمعی از مسئولین شهر از کتاب جناب آقای عباسی رونمایی کردند. اشخاص حقوقی و حقیقی از جمله‌ سازمان نظام‌پرستاری، آقای اسفندیار جهانشیری، اداره‌ی ارشاد تربت حیدریه، حاج‌آقای نجف زاده، آقای محمد جهانشیری و آقای اردشیر ریاحی ... برای آقای عباسی هدایایی درنظر گرفته بودند که به ایشان تقدیم کردند.
 
19:53 سخنرانی مدیر اجرایی جشنواره
آقای محسن اسلامی رئیس جشنواره به دعوت مجری جلسه پشت تریبون قرار گرفت تا توضیحاتی را در خصوص این جشنواره و چگونگی برگزاری‌اش بدهد. ایشان از کسانی که در برگزاری این جشنواره کمک کرده‌اند از جلمه: آقای وطن‌دوست عضو شورای شهر، آقای خسروی نماینده‌ی شهرستان، آقای نجفی رئیس ارشاد، محمد امیری مسئول دبیرخانه‌ی جشنواره، انجمن نمایش و سید محسن هاشمی، مصطفی آهسته، آقای کاردان، آقای میثم امانی رئیس ارشاد زاوه، بهمن صباغ زاده، آقای حسن زاده مجری جلسه، شورای شهر و شهرداری ، سرهنگ جهانشیری از ارتش، دانشگاه دولتی تربت، نظام پرستاری تربت حیدریه، موسسه‌ی نقش رویا، آقای مسعودنژاد مدیر صدای برتر، آقای تکفلی معاونت ارشاد تربت تشکر کرد. وی آرزو کرد که این جشنواره تبدیل به یک جایزه‌ی ادبی شود که هر ساله با برنامه و بودجه‌ی مشخص‌شده برگزار گردد.
 
20:00 اعلام نظر برگزیدگان هیئت داوران
مدیر اجرایی جشنواره در ادامه اعلام کرد: داوران این جشنواره به این علت که گویش‌های محلی مناطق مختلف خراسان با هم فرق دارد از سه منطقه‌ی شمال و مرکز و جنوب خراسان انتخاب شده بودند که شامل آقای حسن روشان (شمال خراسان)، آقای عبدالله نجف‌زاده (مرکز خراسان) و آقای سعید عندلیب (جنوب خراسان) بود که این سه تن از راه دور و از طریق ایمیل شعرها را داوری کرده و نظر خود را اعلام کرده بودند. از خراسان جنوبی کسی به بخش نهایی راه نیافته بود، از خراسان رضوی بیشترین آثار رسیده بود و از خراسان شمالی هم شعرهای زیادی با زبان کرمانجی و کردی و گویش قوچانی به دبیرخانه‌ی جشنواره رسیده بود. در نهایت داوران حشنواره چهار نفر شاعر برگزیده و یک شاعر برتر انتخاب کرده بودند.
آقای محسن اسلامی از مسئول دبیرخانه‌ی جشنواره آقای محمد امیری خواست که روی سن بیاید و متن لوح تقدیرها را که به گویش تربتی نوشته شده است را قرائت کند. آقای امیری پشت تریبون قرار گرفت و نفس نفس ‌زنان شروع به سخن کرد. ایشان از دوستانی که از شهرهای مختلف شرکت کرده بودند تشکر کرد و چند دوبیتی خواند. وی در توضیح دو دوبیتی آخر گفت که این‌ها را فی‌البداهه و در مسیر مشهد به تربت در حضور استاد عثمان محمدپرست و برای ایشان سروده است:
دِلِ که بَندِ ور نَخَه مِکِنَّن
مِبینَن قالبُم یَخَه، مِکِنَّن
مُو و تو بَلِّ اَخکوکِم که پِْش از
رسیَن مارْ از شَـْخَه مِکِنَّن
***
دل از ای کیشتِ بی‌حاصل بِکِنّی
ازی دُوْرِ هَمَه‌ش باطل بِکِنّی
به دنیایْ دُمبِکی دل بِستَن آسو
اَمون از وَختِ مَیی دل بِکِنّی
***
اَگِر فِریاد لُوْ دُختَه‌یُم امروز
به رسمِ عشق اَمُختَه‌یُم امروز
زِمانِ شَـْخِه‌یِ سِرسُوْزِ بویُم
اَگِر چُوْیِ دو سر سُختَه‌یُم امروز
***
هوای تو مِنَه هِیْهات، دختر
خراسون رِفتَه خَـْطِرخوات، دختر
چِنو تو مِهرِوویی که مِتِرسُم
هَمَه‌رْ سَـْسی کُنَه چِشمات، دختر
***
اَزی سِرگِرمیا فَـْرِغ رَه آدم
به دِریایْ مَـْرِفَت قَـْیِق رَه آدم
بزن دوتار که بارو بگیرَه
بزن دوتار که عَـْشِق رَه آدم
***
وِری سوزِ صدایِ تو مِنَـْزَه
وِری عِشق و صِفای تو مِنَـْزَه
بزن ور سیم و چُوْ، استاد عثمان
خدا وِر پینجِه‌هایِ تو مِنَـْزَه
***
 
20:02 قرائت متن لوح تقدیر
و اما متن لوح تقدیرها که به گویش تربتی نوشته شده بود و توسط محمد امیری شاعر تربتی و مسئول دبیرخانه‌ی جشنواره قرائت شد.
سپاس‌نامَه
اَفتویِ داغِ پِتُو رَفتی و مُور جیزُّندی
آخ اِیْ عشق، رَگ و ریشِه‌یِ مُور سوزُندی
دَشتِ آبادِ خُراسونِ کُلو، وِلایَتِ مُردِمونِ پیشَـْنی‌بِلند و سِـْفِدبَختی‌یَه که از قِدیم تا هَمالا بَلِّ اَفتُوِْ خِدِی چِراغ عِلمِ‌شا دِلِ هر ایرَ ْنیرْ روشن و چِراغو کِردَن. اَگِر این‌چو خُراسون نوم گِرِفتَه فِقَط به خَـْطِرِ خورشید نیَه. حُکمَن به خَـْطِرِ مُردُمونِ پاک‌رِوو و کُلو و زَبر، بَلِّ زرتشت، رودِکی، فردوسی، خِیّام، عطّار، ابوسِعید، اخوان، قهرمان که سُوْرِ سِوِرِ اندیشه و شعر و سُخَنِر پورثِمَرتَر کِردَن وُ بِیْدَقِ زِبونِ دِری وُ پَهْلَوی‌یِر دِ بُلِندا نِگَـْدیشتَن. امروز ما تُربِتیا خِدِی هَمِه‌یْ شاعِرونِ خُراسونِ کُلو دست دِ دستِ هَم دایِم تا هَم از اَستایِ زِبِردَستِ شعرِ تُربِتی شازده مَمَّدِ قَهرِمان که لِهجِه‌یِ بَلِّ قَندِ خراسونِر زِندَه کِرد یاد کُنِم وُ هَم ای گِنجینَه‌رْ نِگَـْدَ ْری کُنِم وُ بَذرِشِر دِ زِمی‌زارِ شعر و معنی پاش تِم. سَرِ ما وِر عَرش سَـْوی که فَرشِ قِدَمِ شما بویِم.
 
20:05 اهدای لوح تقدیرها
مجری جلسه از سه تن از شاعران استاد احمد نجف‌زاده، اسفندیار جهانشیری، سیدعلی موسوی و سه تن از مسئولین آقای خسروی نماینده‌ی شهرستان و آقای نجفی رئیس ارشاد و آقای وطن‌دوست عضو شورای شهر درخواست کردند که برای اهدای لوح تقدیرها روی سن بروند. اسامی برگزیدگان بدون ترتیب رتبه یک به یک اعلام شد. اولین شاعر را جناب آقای اردشیر ریاحی شاعر بجنوردی و شهردار اسبق تربت اعلام کردند که سرکار خانم «صغریٰ سعادتمند» از شهرستان شیروان بودند. شاعر بعدی که نیز توسط مهندس ریاحی اعلام شد که آقای «صادق آدینه» از شهرستان فاروج بودند. آقای حشمتی از شاعران محلی‌سرای پیشکسوت نیشابوری به دعوت آقای اسلامی روی سن آمدند و شاعر برگزیده‌ی بعدی آقای «عباس باقریه» از شهرستان نیشابور را برای دریافت لوح تقدیر فراخواندند. شاعر بعد را آقای محسن اسلامی فراخواند که ایشان آقای «علی اصغر داوری» از شهرستان هم‌جوار تربت‌حیدریه شهرستان کاشمر بودند. میهمان بعدی که برای خواندن نام شاعر برتر روی سن رفت دکتر فیروزی مقدم استاد دانشگاه تربت بود که روی سن رفت و نام آقای «علی‌اکبر عباسی فهندری» از تریت را اعلام کرد.
بعد از اهدای لوح تقدیر به شاعران برگزیده و شاعر برتر جشنواره با اهدای چند لوح سپاس از کسانی که در تهیه و تدارک این جشنواره کمک کرده بودند قدردانی شد و آقایان محمود اکبرزاده، آقای سرهنگ جهانشیری، خانم نرگس صیدمحمدخانی، سید محسن هاشمی، مصطفی آهسته، آقای مسعودنژاد، آقای محمود کاردان، و در نهایت مجری جلسه آقای محمد حسن زاده روی سن رفتند و لوح تقدیرهایی به ایشان اهدا شد.
 
20:19 اجرای رقص محلی گروه «وردوره»
در انتهای برنامه گروه محلی ساز و آواز و رقص وردوره با صدای خوش ساز (سرنا) و دهل از درب ورودی سالن وارد شدند و از میان جمعیت روی سن آمدند و با لباس‌های محلس زیبای جنوب خراسان رقص چوب‌بازی گروهی را اجرا کردند. این رقص بسیار زیبا با ریتمی سنگین و کُند شروع شد و رفته رفته پُرشور و حرارت‌تر شد. رقصنده‌ها با چابکی‌ای کم‌نظیر حرکت‌های سریع و زیبای خود را به زیبایی تمام به نمایش گذاشتند.
 
20:26 پایان جشنواره‌ی شعر محلی خراسان بزرگ
جلسه ساعت خاتمه یافت و مجری مراسم جناب آقای حسن زاده از تمام عزیزانی که در برگزاری این مراسم دست داشتند و همچنین میهمانان عزیزی که از دیگر شهرستان‌ها تشریف آوده بودند تشکر کرد. همچنین در پایان از طرف برگزارکنندگان از میهمانان همشهری که در تمام طول مراسم در تالار اندیشه تربت حضور داشتند و با علاقه‌ی فراوان برنامه‌ها را دنبال کرد سپاس‌گذاری کردند و تا دیدار بعدی همه را به خدای بزرگ سپرد.
 
حاشیه‌ها:
لباس محلی زیبای خواهر گرامی‌مان سرکار خانم سعادتمند از شیروان بسیار تحسین‌برانگیز بود و با موضوع و عنوان جشنواره که مربوط به شعر محلی خراسان بود تناسب بسیار داشت. مجری برنامه هم به حسن سلیقه‌ی ایشان آفرین گفت و تشویق حضار هم نشان می‌داد که این انتخاب را پسندیده‌اند.
وضع صدا و نور سالن بسیار بد بود و بارها و بارها صدای سوتِ میکروفن‌ها را می‌شنیدیم که بسیار آزاردهنده بود. همچنین گاه و بی‌گاه مجری می‌باست تذکر می‌داد که نور فلان جا را کم کنید و نور بَهمان جا را زیاد کنید.
اطلاعاتی  که در اختیار مجری برنامه آقای حسن زاده بود در چند مورد اشتباه بود که ایشان را گاه با مشکل مواجه می‌کرد. مجری برنامه سعی می‌کرد با شوخی این اشکالات را بپوشاند و با این کار جو صمیمانه‌ای را در سالن پدید آورده بود.
تعداد میکروفن‌ها و هم‌چنین پایه‌های میکروفن کم بود و گمان کنم بیش از چهار میکروفن موجود نبود که برای اجراهای گروهی باید دوستان برگزارکننده با زحمت زیاد و با عجله روی سن می‌رفتند و جای میکروفن‌ها را عوض و پایه‌ها را تنظیم می‌کردند تا برنامه‌ی بعدی اجرا شود. در حالی‌که برای این برنامه لااقل هشت تا ده میکروفن و پایه لازم بود که از قبل مناسب با برنامه‌ی از پیش معلوم روی سن چیده شود.
شعرخوانی سهیل سعادت از شاعران نیشابور بسیار مورد توجه قرار گرفت و با این که مجری قبلا گفته بود شاعران یک شعر بخوانند اما این شاعر جوان دو شعر خواند اما انصافا این دو شعر آن‌قدر زیبا بود که تذکر قبلی مجری فراموش شد. این شاعر علی‌رغم سن کم بسیار خوب گویش نیشابوری را در وزن گنجانده بود و کوتاه و بلندی هجاها را به استادی هر چه تمام رعایت کرده بود و نتیجه اشعاری بسیار دلچسب بود.
آقای صادق آدینه شاعر محلی‌سرا از شهرستان فاروج که جزو برگزیدگان جشنواره هم بودند شعر خود را همراه نداشتند و متاسفانه فرصت شعرخوانی ایشان در مراسم اختتامیه فراهم نشد.
برچسب‌ها: شعر محلی تربت, جشنواره شعر محلی خراسان