4- شعر محلی - گیله از زمنه - تهرانچی
شعری که این هفته برای این بخش انتخاب کردم یکی از آشنا ترین و قدیمی ترین اشعار محلی تربت حیدریه است که بیشتر افراد کهن سال روستاهای اطراف این شعر را در حافظه دارند. در کتاب عقاید و رسوم عامه مردم خراسان این شعر به هوشنگ قهرمان نسبت داده شده است ولی با پرسشِ نگارنده این سطور از دیگران و رجوع به کتاب فرهنگ عامه تربت حیدریه تالیف عزیز همشهری مان دکتر محمد رشید ، معلوم شد این شعر از آقای تهرانچی است. نکته ی دیگر این که در این شعر دامنه لغات فراتر از تربت حیدریه است و سکته هایی نیز دارد که من سعی کردم امانت دار باشم و به همان شکل که از روستایی ها شنیدم و در کتاب های مذکور دیدم نقل قول کنم.
پِریشُو دِ بُوریاباد پِلِّه ی کُرسی دِ خَنَه
گُل بَجی لَم دایَه بو با خواهرش خَلَه سِکینَه
گُل بَجی از دودِ قِلیو پِندِری
کُهّ و کُهِّ داشت و هِی گیلَه مِکِرد از زِمَنَه
سَرِشِر تیکو مِدا با خواهرش گُف: بَجی جو
مُو که رَفتُم دِگَه از ای روزِگارا دیوَنَه
اَدِمای حالا دِگَه انصاف و ایمو نِدَرَن
نِه دِگَه هیچ کارِشا مِثلِ مُسِلمو مِمَنَه
نونِ یَگ مَن یَگ قُرُن روغنِ یَگ مَن صد قُرُن
دِگَه از او اَرزونی هیچِّه مِبینی نِشَنَه؟
به شِکایت مِری از دستِ کَسِه به عَدلیَه
مِثلِ که وِرمِگی شا اُوسِنِه ی کُلثوم نَنَه
هر جِوونِر مِبینی حالا دِگَه اَروا باباش
با پیَر و مَدَرِش لَفظِ قِلَم هی میشکینَه
کُت و شِلوار دِ بَرِش یَگ کُرامات دِ گِردَنِش
کُوشِ قِرمز دِ پاش و تِسبیحی یُم مِگِردَنَه
دِ جِوابِش سِکینَه سُلفِه یِ کِرد و چِنی گُف:
بَجی جان اَدَم بَیَد اینار دِ دنیا ببینَه
مُو که از فِندایِ دوره خَلَه جو پاک پِکَرُم
که فِرِنگی اَخِرِش مَیَه دِگَه چِکار کِنِه
رادیون رِ مِبینی جعبه ی خوردِ بیش نیَه
پِچِشِر که تُو مِتی هَمسَرِ بلبل مِخَنَه
چراغای بَرقِرُم اِی خَلَه فِکِرش رِ بُکُو
دِ کوچَه روشَن مِرَه از زورِ نفت کَرخَنَه
مو که فِکرُم چِنیَه که مونِ سیما قال دَرَه
نَفتِها اَزو میو میَه چِراغار مُگُرَّنَه
مِردُمای ای زِمَنَه هر کارِشا با اُتُورَه
جای گُو دِ بیَوو اُتُور زِمینار مِرَنَه
وَرگُمِت اِی بَجی جو حضرتِ صاحب الزِمو
به گِمونُم که دِگَه هَمی روزا ظُهور کِنَه
محمد مهدی تهرانچی
***
برچسبها: گزارش جلسه شماره 917 به تاریخ 900522, شعر محلی تربت, شعر محلی تهرانچی
