مجموعهی شعر از آقای سید محمد قاری، بخش اول
مقدمه
سخن شاعر
به نام نامی یگانه هستیخالق هرچه بلندی و پستی
در این کتاب شعرهایی در قالب های مختلف سرودهام که شایسته است خود را در دستیابی به این توفیق مدیون تشویقها و راهنمایی مرحوم پدر، سید احمد قاری بدانم. ایشان طبعی روان و قریحه شعری زایدالوصفی همراه با دانش ادبی داشتند که به امید خدا، در آینده دیباچهای از شرح حال کامل ایشان شامل اشعار، سبک زندگی، تدریس قرآن و شاگردانشان منتشر خواهم کرد.
پیش از این کتابی تحت عنوان "نوای نی" شامل دوبیتیهایم در سال89 منتشر کردم و مجموعهی دیگری نیز در مورد چهارده معصوم، دفاع مقدس و شهدا در دست و آماده نشر دارم تا اگر توفیق الهی یار باشد به سرانجام برسد.
تلاش کرده ام سرودههای حاضر را ساده، روان و خالی از پیچ و تابهای مرسوم ادبی بسرایم تا از این طریق افراد زیادی بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند. هرچند ممکن است این اثر دارای برخی اشتباهات ویراستاری و حتی فنی باشد، اما امیدوارم با وجود همه اینها حرف دلی را بر دل های رقیق خوانندگان محترم برسانم.
از نگاه سراینده، مشکلات فنی باید به مدد نقدهای دلسوزانه اساتید رفع و در نهایت پخته شود، ولی از آنجا که بخش زیادی از اشعار خاطراتی است که به نظم وشعر در آمده، تصمیم گرفتم با سرعت بیشتری آن را منتشر نمایم تا اصل موضوع فراموش نشود و اثری از آن باقی بماند و به این ترتیب هم ذهن خود را از دل مشغولیها برهانم و هم این افتخار نصیبم شود تا در معرض بیشترنقد اساتید و ادیبان و خوانندگان محترم باشم. چرا که نقد برمتن ادبی تاثیر مثبت می گذارد و به خالق اثر نیزدر رفع مشکل فنی کمک می کند.
ملتمس دعا - سید محمد قاری فیض آبادی
فلسفهی حج تمتع
ای کـه فزون ثـروت ومالـت شده لطف خــــدا شـامــل حالت شده
گفته خدا حج برو حـاجی شــوی خلق خـــدا را هـمــه نـاجی شوی
طـول حـیاتــت سفـری پیش کـن تـوشه ی عقبی به دل خویش کـن
فلسفهی جمله منــاسک دوتـاست عـامل آن زائـــر بیـت خداســت
هـرعملـی رمـــزی و رازی بـــود شک نـکن آن را که نیــازی بــود
هــرچه کـه گفتند همان می کنیم قـامت خود را چوکـمان می کنیم
حــج تمــتـع به دو قسـمت شــود عـمره وحـج هردو بــه نسبت شود
پنــج از آن عمــره تضــرع کـنـیم ســیـزده را حــج تمـتـــع کــنیــم
اول از آن محـــرم درگــاه شــــو پـاک ومطهر همه چون مــاه شــو
گرد حریم حرمـــش هفــت بــار شـوط کـن و دل بکن از روزگــار
پس تو بجا آر دو رکــعت نــمــاز بـــا دل بـــشکـستـه ز روی نـیــاز
سعی وصفا مروه برو هـفــت بــار بـیـم و امـــید اسـت در آن بـرقرارپنجم از آن عمره تو تقصیـر کــن نـاخـن و مــو کـوته وتطهیرکــن
سـیــــزده از حــج تــمتــع بــود واجــــب و درحــال تضرع بـود
مــحـــرم در جـحفه شــویم ابـتدا دل بـبـریــم ازهــمـه غیـــر خــدا
بـعــد وقـوف در عـرفات مشــعره سنگ بــه شیطان بـزرگ معــــبره
سنگ بــه شیطان زده قــربان بکن آنـچه خـدا خـواسـت بـیا آن بکن
چــون بتراشی تــو سـر خـویش را باش کـه بـیتــوته کـنـی در مـنــا
حـــال کـه رفـتــه طـمـــع و آرزو چــشـمهی پـاکی شوی در نـزد او
رمــی جمرکــن توسه شیطان دون دور کــن آنــان ز درون و بـرون
روبــه طواف حرم و کعـــبه زود قطره روی داخــل دریــــا و رود
پــشــت مــقـام نـبی بـت شـکــن بـانـی ایــن کـعبـه و صـحن حسن
بـا دل بـشکسـته دو رکـعت نمــاز کـن بـه خــدای علــی راز و نیـاز
سـعی صـفا مـــروه طـواف نـــساء گــوش کـن آور تــو نمازش بجـا
هــیجده مــورد هـمه از واجـبـات جـمـله هـمـه از عـملـوالصالحـات
هـرکـه بــه اعـمـال تــو نـایل شود وحـی تـو را قـــاری و عامل شود
دروصف کعبه
پـیـش مــن وهــمســفــران آمـده خــــانـه کـــعـبـه زجـــنـان آمده
فـاصـلـه ی مـا بــه خدا کم شده دیــده پـُـراز اشــک دمـادم شــده
خـانـه خـلاق جـهـان پـیــش مـا شـــاهــــد آن داغ دل ریـــش مـا
آه بـیــا دیــــده ی من تـــار شــد غیــر تو پیشـــم هــمه آوار شــــد
هان که به نزدیک تو واصـل شدم حـمـد وثـنـا گو بـه تـو نایـل شدم
غـیـرتـو نـاید بـه نـظـرهیچــکـس سـر بـه قـدم عـشق توگردید وبس
قـطره ی عـشقم تـو بــدریا رسـان از هـمـه غــیـر تـــو مــرا وارهــان
بـی تـب وتـابـی شـده تـابـم بــده جــام عــقـیــقــی زشــرابــم بــده
مـحـرم درگــاه تــو گـردیـــدهام مـن گـل نـیــلـوفـــرپــیــچـیـدهام
تـاب ســر زلــف تـو پـیـچم دهد تـا بـه فـلـک غـیـر تـوهـیـچم دهد
آمده ام نــزد تــــو قـربـان شـــوم تـیـغ بــزن بــرمـن ودرمـان شــوم
تــیــغ بــزن پــاک ومـــطهرشـوم هـمـره گــلـهــای مــعــطـرشــوم
آه جــگرسـوز مــرا گـوش کــن جـمـله گـناهم تــو فـرامـوشکن
یـا رب از آن غـصه نـجــاتم بـده قــصــه زخـود آر و بــراتـم بـــده
در سـنـهی سـیصـد وهشتـاد ونــه کـاه شـدم تــا کـه رسـیدم بـه کُـه
کــوه کرم دیـدم وگـریـــان شدم خـانـه ی تـو دیـدم ومـهمـان شدم
آمده ام ســر بــه سـجــــود تــوام بــیــمـه ی درگــاه وجـــود تـوام
آمــده لــبـیــک کـنــان آمــــدم لاشــریــک لک بــه بـیـان آمـدم
مــن نـروم تـا نـشوم پــاک ازاین گــــنـــبـــد دوار زروی زمـــیــن
بــار خـدایـا بــه شـهیـــدان قـسم قـسـمت دلـسوخـتـگان کـن حـرم
شــاد بـکـن قـلـب هـمــه عاشقان درهـمـهی گــردش دور زمـــــان
تــا بـرود کـعبـه طــــوافـی کنــد زنگ دلـش را همــه صافی کـند
آمده قــاری وهــمـه دوسـتــــان تـا که بـچیـنند گــل ازگــلـستــان
بـی گـل ازایـنجا نــرود هیچکس بـوی مـحمـد(ص)دهـدآن گل وبس
در وصف مدینه
عـطر مـدیـنـه بــــه مـشامـم رسیـد مست می وشرب مـدامم رسیــــد
شهــر سپیدی که پــر از عــود بود مـنتظر مــهدی مــوعـود بـــــــود
دل هـمه جـــا عـاشق پــرواز بــود بــال مــلایک همـه جا باز بــــود
عــالــمی از راز مــهــیــا شـــــده خـانـه ی دل غرق تمــاشا شــــده
گـنـبـد ســبـز نبــوی دیــده شــد عالــم معنــی همه فهمیــــده شــد
بــوی مدینه است وکـنـار رســول گــشتــه ام از داغ پیمبــرمـــلــول
فهم کن از نـم نم بـــاران کــنـون گوهر ارزنده عـشـــق وجـنــــون
آمــده تـا خـاک بـقـیع تـــرکنــم بــا گــهــر دیـده مـعطــر کــنــم
خــاک بقیع سرمهی چشمان مــن بـــوی قــبـورآن شــهدا جـان مـن
چــشـم بــه قـبـــر شـهدا دوختــم جــان جـهان زآتش دون ســوختم
آی تـــو پـرواز مـلایـــک بـبـیـن سوده بـر این خاک کواکب جبین
خـاک مـدینـــه رد پای نبی اسـت هــر قـدمــش گام بلند علی است
گــام امــامــان قــــدم فــاطـمـــه دیـدهی دل دیـده در آن واهمـــه
وای بــرآن دست علـــی را ببست پیش علــی پهلوی زهــرا شکست
بــوی در ســوخـتــه آیــد هـمـی مــیـخ وتــن دوخـتــــه آید همی
بــرگ گــلـی پـاره و پـرپـر شده خــون بـه دل پـاک پیمبـــر شـده
چـهرهی گـلهـــای عـلی زرد شد بــاغ عــلی بــاغ غـم ودرد شـــد
آنکه نمک خورد ونمکدان شکست جـای عـلی آمـــد ومـنـبر نشست
خــانـهی مـولا غم ومـاتم گرفت کـوه شقایق کمــرش خم گـرفت
غــربـت مـولا عـلی مـــولا بـبـیـن کـعبـه ی دل غـرق تمــنــا ببـــین
بــار خــدایـا تـو بـه دلســوختگان در همه ی گـــردش دور و زمــان
مــهـر عـلـی، فــاطمـه اولادشــان بیـش نمــا در دل مـــا یــادشـــان
شیوه ی مردانگــی در هــر زمــان نیست فــراتر زعلـــی در جـــهان
قـاری عـاشــق شده مستـــانــهات یـا علــی دورم نـکن از خـــانه ات
محرمات احرام
چــونکه شدی محــرم درگــاه او گوشکن این گفتهی من مو به مو
گشته حـــرام برهمه ی محــرمین بیـست و چهار مورد از آن را ببین
چهار از آن ویژه ی مــــردان بـود راه عــمــل کـردنـش آســان بود
پــا وسرت را تــو نـپـوشی پـــدر سـایــه دگـر هـیـچ نـباشد بـه سـر
جــامه ی دوختــه زتنت دور کن ایـن روش و راه تـو مـنـظـورکــن
ویـــژه ی هر حاجیه خانم دو تـــا پــوشـش رو زیــور و زیـنت خطا
بـیــن زن ومـــرد شـــده مشترک هـجده مــورد بـشـنـو یک به یک
کـشـتـن جــانـــوران ابـدان مـــــا شــکار حــیـوان بـیــابـــان مــــا
کـنـدن مـــو مالش روغن بــه تـن داشــتــن انــگـشـتـر زیـنت فـتـن
عطـرزدن ســرمــه کشیدن خطــا عـقــد نـکـن مــحـرم بـیـت خـدا
چـشـم بـبـند بــــر روی آیینــه ها هرچه گـیاهی اسـت نکندی زجا
ناخــن خودکوته ودنـــدان نکش مـحرم درگــه شـدی بـا این روش
خـون نـکشــد مـحرم مـا از بــدن اســلــحــه هــمـراه نـدارد حـسـن
فسق وفجــور تو نیاید بـــه کـــام فحش و دروغ فـخـرفروشیحرام
گـفـتـن لا والله بـلـی شــد جـدال بــد بـود اسـتمنـاء و عـیـن مـحـال
لـذت وآمـیـزش جـنســی حــرام بــر همهی مــرد و زن مــا مـُـدام
قـــاری مَحرم همـه را گوش کـن غیر هـرآن گـفـتـه فـرامـوش کـُن
نام عوامل اجرایی کاروان 19265آبان ماه 1389به زبان شعر
نـوزده الفی ودوصد شصت وپنج گـشـتـه نـشـانی زگروهی که گنج
بــوده و هـسـت برتر هرکـــاروان عـاشــق و دلــسـوخـتـه ی زائـران
هـمـسـفـرانــی کــه مـهیــا شدنـد بــهــر طـواف حـرمـش پـا شدنـد
در ســفـری پــر ز امـــید آمـــدن خم شده سر بهـــر نویــــد آمـدن
دل بـه خـدا بسته خـدایـی شــوند جان بـه لب آورده که حاجیشوند
قــافـلـه ســالار مــدیـری عـزیــز فـرشـچـی آن مـرد بـزرگ وتـمیز
خـاطر مـا خــوش بـود از روی او پـُـر زِ تـــبسـم لـب نـــیـکــوی او
خـوش تـر ازآن گل گل بــاغ ولا در چــمـن بـــاغ عــلـی مــبـتــلا
یــاور و روحــانـی ایــن کــاروان گـشـتــه امـام جـمـعهی محبوبمان
مــرد شــریـفــی و ولایـت مــدار نــام نـکــویـش شــریـعـتـی تـبـار
روح خــدا زنــده زگـــفـتــار او رهـبــر فـــرزانــهی مــا یــــار او
هــر ســخـن از لعل گهربار کــرد بـر دل و انـدیــشـهی مـا کار کرد
دکـتــر مــا سـیـــدی والا بــــود در پـــی درمـان و مــداوا بـــــود
شـهـرت خـورسندی ونامش رضـا او کـه بـــود حــاذق و بـی ادعــا
مفتخرم زآن کـه شدیم همکلاس مدت شش سـال خـــدا را سـپاس
نــــام مــعــاون عـــلــی محمدی مـرد شــریـفی کـه بـود سـرمـدی
بــا دل بـشکسته کمک کارماست همـره مــا دیــده ی بـیدار مـاست
گـشـتـه گـرایـلــو مـعیــن کاروان عــالــمی فــرزاــنه گـلـی مـهربان
پــاســخ هــر مســأله را در سـفـر حـل کـنـد او ظلمت شب بـا قـمـر
صـالــحی نـامی کـه مـعینه به ایـن جمع شــده فـاضـلــی از اهل دین
راهــنـمــایی کـنـد او خــواهـران در همه احــوال بــه صـدق و بـیان
خــواهــری نـیـکـو رجـبی نـام او او شـــده دســتـیـار گــروه نـکــو
کــارنـمـایــد هـمـه صـبح و مسـا بـا دل وجـان لایــق لـطـف خــدا
زیـوری نــامــی کـه به دل جا بود آشـپــزی خــوب و تــوانــا بـــود
کــار نـمـایـد هـمـــه روز و شبان مـزد بــگــیــرد زخــدای جــهـان
مـهـدی بلبل که در اجــرا گلـــــه خــادم ایـن جـمـع گـل وسنبــــله
خـدمــت وامــداد گــری کـار او شــغــل شـریـفـی که خـدا یـار او
امــر پــذیــرایــی از حـاجــــیـان گـشـتـه نـصـیـب دو عـزیـز جوان
هــم تــقـی افـشـار و امـیر خطیب هردو یکی سیب ودونیمی زسیب
بــا دل و جــان خـادم زائـر شدنـد هـمدم او مــحرم وشـاکر شــدنـد
خـرم وشــاد است در این کاروان قاری فـیـض آبـادی و هـمـرهــان
شــاعــر و خــادم که زِیـُمـن سفر بـاز شده طـبع گـلـش چـون شکر
جریان حج تمتع 89
مـحرم در جحفه شــدیـم جملگی بـــر در و درگـــاه خـدابـنـــدگی
بـا دو اتــوبــوس کــه سـرباز بـود رو ســوی آنجـا که همــه راز بود
شب شد وما در عـرفات آمـدیــم بـا هـمــه عشق وبــرکات آمـدیم
زیـر یـکی خیمه ی حاجات بـــود هـر طــرفـی صــوت مناجات بـود
خواب در آن خیمه عبـادت بـــود راه حـسین اسـت وشـفاعت بــود
در پــی بــی زاری از مـشـرکـیـن صبح که شد جمع شـدنـد مؤمنین
شـیـعـه بـرائت کــنــد از کافـران حـکم خـدا داده بـه پیــر و جـوان
مـرگ بــه هر دشمن غــدار شــد خـانه ی شـیطان صـفتان نــار شــد
عـصـردعـای عـــرفه پــا گـرفـت در دل شـیـدایـی مــا جــا گرفت
روح هـمـه عــاشـق پــرواز شـــد اشـک زِهـر دیـده ای آغــاز شـد
یـاد حـسیـن سـیـد و سالار دیـــن یــاد جــوانــان شـهـیـدش ببـیــن
شب چه شـبی عـازم مـشعر شـدیم آن شـب عید است ومعطـر شدیم
دشت سفیدی همه مــد هوش بود مـحشـری ازعشــق خدا دوش بود
جــلوه گــری نرگس تــابـان کند زمـزمــه ها ریـگ بیــابـان کــنــد
آن شــب عـظمـــا بـــه سحرآمده عـیـد شـده شـمس و قـمــر آمـده
بــا هـمــه اخلاص زصدق وصفا هـمـره خـورشـیـد شـدیم در منــا
عــیـد شــده بـــاغ دل حـاجیـــان سـبـز شـده خـرم و شـادی کـنـان
عــاشـق درگـاه بـــه سوز وگداز مــی رود انــدر پــی راز و نـیـــاز
نیست کسی مـرکب رهرو ســـوار ســر بــه قـدم سوزدل وعشق ویار
رود خروشان وکف آلــــوده بـین عـاشـق درگــاه و مــی آلوده بیـن
در پـی ابـلیـــس درون و بـــرون بی خود و از خود شده عین جنـون
تــا کــه بـرانــد همـه شیطان دون دور کـنـد خـصــم درون و بــرون
آنـچـه کـه دیدم همـــه ظاهر بـود خـصـم در آن وادیــه مـاهـر بــود
رو بـــه سوی رمی جــمر می کند نـفـی هـمـه شرک وشرر می کنـد
مـعـنـی رمـی جـمـرات را بــــدان شـسـتـن دل در همه دور و زمـــان
رمـی جـمـر دوری شیطــان کنـی خـانـه ی شـیـطان همه ویران کنـی
دور کن از خـــود تو هوا وهوس دیدهی تـو دیده فقط خـار وخس
آنـچـه کــه دیـدم همه شیطانیاند بــانــی دسـتـگـاه وی و نـاری اند
سـیـل روان دیــدم وآبــی نـبـــود خـواب جهان دیدم وخـوابی نبود
خـاطـره هـایـم هـمـه تـابوت شـد جلوه ی جان دیدم و مبهــوت شد
آب نـدیـدم کــــه بـــه دریا رسم ازهـمـه غـیــر تــو خــدا وارهــم
دست خلایق همه هفت سنگ بود عـالـم دل بــا هـمه در جنگ بـود
کـیـنـه بـه شیطان همه جا بسـتـه ام بسکه به او سنـــگ زدم خسـته ام
دشـمـن شـیـطان دل شـیـطان شده سنگ به او خـــورده پشیمان شده
سـنـگ بــه شیطان درون ساز کن راه حـقـیــقت بــه درون بــازکـن
عــاشـق سـرگـشتـه ی درگـاه شو کـوه جـهـانی تــو کم از کــاه شو
مــال و مـقـام و زن و فـــرزنـد را پــــاره کـنـی بـنـد دل از بــنـد را
حیف کـه دل ها همه سنگـی شده فـکـر مـن وتـــو هـمه رنگی شده
سنگ زده خون دل شیطان کــنـد آنـچـه خـــدا خـواسـته او آن کند
حیف که سنگ بر دل سنگی نـزد بــر دل سـنـگی غــم نـنگی نــزد
خانـهی دل خـانه ی شیطان شــده دشـمن دل آمــده مـهـمـان شــده
وای از آن خانه که شیطان در اوست ظلم وستم کینهی عدوان در اوست
سنـگ بــه شیطـان زده امــا دلش هـمـدم شـیـطان بــود و حـامـلش
آه کـه جــان عــاشـق جـانـان نشد خانـه ی شـیـطان هـمـه ویران نشد
نـورکـجـا خـانـه ی شـیطان کـجـا خـانـهی شـیتطان جـهـان بـان کجا
سـر زتــن دیــــو هــوس دورکن دیــده ز دیــدن هـمه مـستـورکـن
دفــن نــمـا مــرده ی این خانهات دل بـکـن از خـانــه ی ویـرانـهات
خـاـنه ی مــا خــانه ی دیـگر بـود عـاریـه ایـن خــانـهی بـی در بــود
جــمــله مـسـافــر هـمه پیدا شدیم عـابـر ایــنکـوچـهی دنـیا شدیم
خـیـز و زشـیطان درون دور شـــو چـشـم بـپـوش از ره او نــور شــو
چــون زده سـنـگی زدل بــی ریـا بـــر ســـر شــیــطان پـــر از ادعـا
نــور بــه قــلـب تــو سـرازیر شد ظـلـمـت شـب در دل تـو پـیر شد
نــور خــدا مــعجـزه گرمـی شود قـلـب سـیـه زیـر و زبــر میشـود
راه خــدا پـیـش تــو روشـن کند نـور بــه قــلـب تــو وزیــدن کـند
نــور چــو آمــد غــم دنـیـا کـجا دیـــده شــــود در دل پــر ادعـــا
مـرده هـمـی ظلمت شب می شود خــانهی دل غــرق طرب میشـود
تاکه به شیطان زده ای هفت سنگ آی و تــو قـربان بنمــا بـیدرنگ
پــس بـتـراشــی تـو سر خویش را چــاره کـنـی طبل بــد انــدیش را
سـیل خــروشـان هـمه برگشته بود خـسـتته و افـسرده و پــژمـرده بـود
گـرچـه خروشان وکف آلوده بود حیف که آتش همه جـا دوده بود
نیست کـسـی شـاد کـه شادی کند از دل ایــن مــی زده یـــادی کـند
بـسـکـه فـشار آمـده قـلبم گـرفت بـا هـمـه از بی کسی دردم گـرفت
بـی کـس وتـنـها شدم و جزخــدا مــن نـــشـنـیـدم سـخـــن آشــنــا
لـحظـه ای دیــدم که قـیـامـت بپـا گـشـتــه در آن وادی امــن خــدا
گـاه کـسی بـی نـفس و جان دهد جــان بــه بــرسـیـل خروشان دهد
نـیـسـت در آن وادیــه فریـادرس جــز غــم و انـدوه ندیدیم و بس
دشـمـن زائــر هـمـه جــا دیده ای خــادم خــائـن بـه کجا دیده ای ؟
دشـمـن زائــر بــه خــدا دیــده ام خــادم خــائــن بــه مـنا دیــده ام
بــار خــدایــا تــو مـبیــن و معیـن بــر هـمـه مـخلـوق به روی زمیـن
کــعـبـــه بـرون کـن ز میان سـتـم خانهی خود دور کن از دردوغم
خــانـهی امـنـت بــه امینــی بــده تــا بـکـنم سـجـده جــبـینـی بــده
بـار دگـــر مـیروم انـدر حــــرم شـوط کـنـم خــانــه ی مهر وکرم
عــاشق و مـعــشوق کـنـارهـمـند بــا هـمـه این هر دو بسی محرمند
جـمـلــه غـلامان تـراشـیـتده ســر حـلـقـه بــه گـرد حرمت سر به سر
حلقه ی در درکف یـــاران بـبـین در بــگـشـا چـهـره ی بـاران بـبین
دسـت گـدا ســـوی تــو باز آمده بـازکــن ایــن درکــه نـیـاز آمـده
مــا همه کــوریم وتـو دیده وری مـا هـمـه عــاجــز تــو شفاعتگری
گـفـتـه بـجـــا آر دو رکعـت نماز سـعـی و صفـا کن تـو ز روی نیاز
تـــا کــه رسـیدی بـه طـواف نساء مـیرســد از عـرش خـدا ایـن ندا
زائــر مــا حـاجـی مـــا گشتــهای راه خــدا را هــمــه جـــا رشته ای
پـنـبـه نـکن رشتـــه ی بــافنـده را سـنـگ نــزن شـیـشـه ی تابنده را
راه نـــجـات تــو بــه روز جـــــزا هـسـت هـمـیـن رشـته ز امـر خـدا
قـــاری در این رشته جهانگیرشـو را ه خــدا پـیـشـه کـن و پـیـرشـو
دروصف معلم 1
معلمی چو جان خود زجان یاســمن گرفت
به جان او طراوتی همیــــشه درچـــمن گرفت
بسی دعا کنم که من گلی شوم درآن چمن
که از نسیــــم بوی من دمــی دم دمـــن گرفت
فدای خاک پای تو کسی نگــیره جای تو
که از قدوم پاک توصــفا دل ســـــمن گرفت
عزیز خوب با صـــفا گل همیشه ســـبز ما
فدای جلوه های تو که جـلوه زان زمن گرفت
ثبات من زبود تو حـــــیات من زجود تو
به جلوه قاری آمده که جلوه زان حُسن گرفت
معلم شهید فدایی وطن 2
انیس ومونس شبهــای تـــار مــن مهـیاست
میــان سختی و سستی همیشــه پا بــر جاست
معــــلم گل من سرو نـــاز ســر سبــز است
که درخزان وزمستان چوفصل گل زیباست
همیشه عشق وطـــن بر لبــــــان او جــاری
سخـــن که از دل آتش گرفته اش برخاست
بــه شــوق وصــل خـدا جام سرخ صــهبایی
طلــب نمـــود که روز نشــاط آن فردا است
به سر کشیـــد به وقت رسـیدن مــــــوعــود
شراب نـــاب طهوری که آن شراب بقا است
بیــان نمود بدین ســان طــریق خــــدمت را
کــه خــط ســرخ مـعلـــم پیام کرببلا اسـت
نــکو بــدار تــو قـــــاری مقـــام آن شمعی
که نوروجان همه تقدیم راه اوکه رضاست
وصف معلم3(هنوزپنجره راه عبور آن دریاست)
هنــوز پنـجـره راه عبـــور آن دریـاســت
کـه در کشـاکش امـواج زنـدگی تنهاست
هــنــوز چـهــره ی آیـیـنـه روی آئیــنــه
کـنــار پـنجــره وتختـه ی سیـاه پیدا ست
صدای عــاشق دلخسته در دلم جاریسـت
کــه آب آب بــابــا آب داد اوگویـاست
تـمــام جملـه ی آبــی آب تخـتــه ســیاه
ز قطره قطره ی عشق وجود آن دریـاست
کتــاب عشـق وجودش شکوفه باران ست
بـه هـر بهــار کـه آیـد کتـاب او زیباست
زمین زیمن قدومش به رقص گـل رقصید
که مست بوی گل او هر آنکه در بالاست
شبی کجا همه شب روشن از کلامت شد
ستاره ی شب تنــها ترین مــن اینجاست
زدوده گــشتــه غـبــار دل غبـــار آلــود
به قطره قطرهی شوقی که از دل شیداست
خــوشا چــوآیینــه گردیده قلب تو قاری
به اشک شوق تو کز روی آیینه برخاست
دستان به گچ نشسته ات رادیدم 4
دســتـان به گـچ نشــسته در یاد منـــی
لبخنـد و نــگاه خستـه فــــریـاد مـنـی
در درس تـو آن کلاس پر عشق وصفا
سرسبزتــرین لحظــهی میــلاد منـــی
در کشتی بـــا شکوه در یـــای عــلوم
عـالم شـده ام کلـــــید ایــجـاد منــی
شب تا به سحر به گفتگو با دل خویش
در راه نجـــات شهر بــی داد منــــی
آن روز کــه بـا غریـو ا برت به کــویر
دادی تـــو حیات جــاودان راد منــی
بر دیــده کشم تمــام خـــاک ره تــو
ای صبــح امـیــد ســــرو آزاد مـــنی
صدهــــا سبد از گلی زگلهای بهشـت
تقدیم بـــه تو که فــخر اجداد منـــی
قــاری زتو بـر گرفته گلواژه ی عشق
عشقم بــه تــو آ میــــخته همزاد منـی
نور باران(معلم) 5
نوربارانی معلم نور باریــــــدن چه زیـــــبا
روح وریحانی معلم روح بخشیدن چه زیبــا
نوردادن جان گرفتن مثل شمعی دردل شب
راه عشق وعاشقی این گونه پوییدن چه زیبا
درمصاف روشنی با تیـــرگی هـای زمــانــه
یاد از عشقی حقیقی نرم نالیــــدن چه زیبا
ناله ی نی را شنیدن از میــان نـای عــاشـــق
قصه عشق وغـریبی خون دل دیدن چه زیبا
از شمیم گل مشام بلبــل دل مـست وشـیــدا
ازنسیم صبحگاهی بــوی گل چیدن چه زیبا
بوی گل از گل شنیدن روی در آیینه دیـدن
گوش برراز دل گل سینه چاکیــدن چه زیبا
عـاشـقـی دنـبـال مـاهـــم آسمانی تیره دارم
درهــوای تیره ی دل عشـق باریدن چـه زیبا
در دل نــومـیـد قــاری بــذر امیــدی معلــم
از درخت ناامیــدی میوه بــر چیدن چه زیبا
وصف معلم (شعرنو) 6
معلم کیست ؟
معلم جان جانان
جان هر انسان
معلم جویباری حل
جویباری روشن وجوشان
زبهر سرزمین خشک و بی حاصل
هم او شریان پر خون است
در جان جان انسانها
معلم ره گشا بر راه شاخساری
معلم هادی ره راه بیداری
به هر کوی و خیابانی به هر صحرا بیابانی
بیا سر زن
مبان قلب ها در زن
معلم میزبان است
میزبانی سخت با نرمش
ز بهر جان بی ارزش
معلم در نبرد با سیاهی های دوران
جان خود را می کند اهدا
معلم نور باشد نور خور شرمنده گردد
شعاعی تیز زرد وپرتشعشع
بتابد روی قلب و سینه- انسان های افسرده
معلم جمله عالم را به عرش کبریا آرد
به کوه طور سینا و به ملک بی ریا آرد
معلم خود خلیل الله- معلم خود صفی الله
معلم خضر و الیاس و سلیمان باشد و داوود
معلم آتش است نی دود
معلم مهر تابان ماه خوبان است و حلال همه مشکل
کنون قاری اگر دریا مرکب جنگل دنیا قلم گردد
نه بتوانی نویسی آنکه وصفش را خدا گویددوبیتی در وصف معلم 7
مــعلــم نــــور یـزدانـــی معــلــم صفـــا بخــش دل وجــانی معلـم
نبــاشد باغ بی گـــل را صفـــایی تــوگـلـهـــای گلستانــی معــلــم
****
قــلـم از جان نویسد داغ مــاجان دهد شــرحی ز درد و رنج پنهــان
تسلـــی می دهــــد دردم معلــم قلم در کف نهاده سهــل و آسان
****
مـعلــم روح و ریـحـان منـی تـــو دوا بــر جسم بــی جـــان منی تو
در ایـــن ظلمت سرای بـی سرایی چـراغـی راه تــــابـــان مـنی تـــو
****
خدوم وخادم وخدمتگزار مدرس شد معلمی که به علم وعمل ملبسشد
نثار مقدم تو صدهزار خرمن گـلگل محمدی چونگلی مقدس شد
دروصف معاون مدرسه 8
معاون خادم وخدمتگزار باغ دانش باغبان لاله ها با صبر وبا کوشش غبار تیرهی جهل وظلالت را ز گلهایی که در گرداب مرداب ظلالت غرق گردیدند میشوید.
معاون سنگ تیپاخوردهی رنجور در هر مدرسه مهجور می گردد به گرد رنج بیپایان که شاید ردپایی از هجومی یا شروری را به دست آرد و او را محو گرداندکه دیگر هیچ آفت گرد آن مدرس نگردد تا ابد در یاد بادا باد این رسم و رسوم او.
معاون برتر از مافوق دارد ذوق در رفع همه مشکل به هر محفل که پیش آید گشاید صد هزاران طرح رنگارنگ و مایه می گذارد از وجود و روح و جسم و وقت و اندیشه چو یک ریشه برای ثبت کار نیک در تاریخ هر مدرس.
معاون مقدمت گلریز از پاییز تا اوج بهاران هر زمان هر لحظه شاد وسر خوش از بوی شقایق گردی و در انتهای شب به امید فروغی جاودان پای همه آلام بر بندی و چون سروی بلند قامت از پیشانی تو تابش خورشید پیدا باش.
معاون های باغ معرفت بی ادعا باشند سپردر هر بلا باشند شفیقی بی ریا باشد صبور و صابر و افتاده همچون خاک پا باشند برای رشد و حفظ جان روح نوجوانان وطن چون شمع می سوزند ودرگرداب گردآلود سختی های دوران جان خود را می کند اهدا.
امید بنده از باری تعالی در همین حالا چنین باشدکه سرسبزی وشادابی روان گرداند او بر جسم و روح هر معاون هر مدیری که بداند قدر بازوی توانا را معاونهای دانا را.انجمن قطب نویسندگان وشاعران
نــــور درآمــــد زافـــق بــیـکــران ز انــجـمـــن قـطــب نـویسندگـــان
شب شــده روشـن بــه تـمـام جـهان ز انــجـمـن قـطــب نـــویسنــدگـان
******
آمـــده بــلـبــل بـــه تـمـاشـــای دل دل بــربـــایـد ز هـمـــه آب وگـــل
چیست در این سر جلی روشـن است ز انــجمــن مـا همـه دل گلشن است
سـبــزه دمــیــده زکــران تـا کـــرانز انــجـمـن قـــطب نــــویسندگـــان
بـلـبـل طـبـعتــم شــده آوازه خـوان ز انــجـمـن قــطب نــــویسندگـــان
******
شـمـــع کـنـون آمــده پـروانـه شــو هـمـره آن ســـــاقـی مستانــه شــــو
دسـت بـکـش از ره نـــا مــحـرمــان بـــا دل وجـــان وارد می خـــانه شو
چــهـره گـــشـوده مـهـی در آسمان ز انــجــــمـن قـطب نـویسنـدگـــان
چـشمـه شـــده در دل خشکـی روان ز انــجـمــــن قـطــب نـویسندگـــان
شب شـــد ومـه چهره نما یی کنـد مـــرغ شبـــم غـــزل ســــرایی کند
بـرتـــر از آن مـاه فـروزنــده هــــــان خــــور زافـق چـهره گـشــایی کنـد
خــرم از آن روح و دل مــــهــربـــان ز انــجــمـن قــــطـب نـویسندگـــان
سیرت هــر پـیــر ببیـــــنی جـــوان ز انــجــمـن قـطب نـــــویسندگــان
******
شــاهــد ا بـــــروی خـمـت آمـــده غــم زده ی تـیـر غـمــــت آمـــــده
گـشـتـه نـگـارنده ی حـــرف دلــت گــرمــی گـــرمــای دمـت آمـــــده
بـــاز شــده قـدرت نـطـق و بـیــــان ز انــجــمـن قــــطب نــویسندگــان
گـشـتــــه هـــویـدا هـمـه درد نـهان ز انــجــمـن قــــطب نــویسـندگــان
******
ای گل خوش بــوی مــن ای انجمن بـوی خـــوش تو شده در قلب مـــن
مـن زتــو و تــو زمـــن آگـاه تــر درد هــرآن غـنـچــــه بدانـد چمـــن
من بــه تــو اینک همـه دل بـسـتـه ام و از هـمـه افـکـــار دگـررستـــــه ام
بــا تـــــوام و از تــو حـــمـایت کنم در همه جــــا وصف تـــو را گفته ام
هـــرچــه شـنـیــدی زچـنین و چنان ز انــجــمـن قـــــطب نـویسندگـــان
قـطـره ای بـــاشـد ز یـم بـیــــکـران ز انــجــمـن قــــطب نـویسندگــــان
روز خبرنگار
ای نــــگارنـده ی اخبــار زمـــان خیره از هــر خـــبرت چشم جهان پـیــــــرو مـکـتـب قــرآنــی تـــو حــافـظ پــرچــــم ایـرانـی تــــو
عالم افـــروز جـهان تاب تـــویـی ســاقــی تـشـنـه لبــان آب تــویی
خـبـرت رحـمت یــــزدان بــاشد بــر دل ســــوخـته درمــان بــاشد
بـی خـبـر جملــه خبــــردار شـود مـلت از حــرف تــو بـیـدار شــود
حــرفـه وکـار شـــــریفـــی داری شـغـل حـساس و ظـــریفـی داری
هــر تـحــــول زتـو آغــــاز شـود پــرده افـکـنـده زهـــــر راز شــود
ضعفا از خـبرت شـــــیر شــونـــد ظالمان جـمــلـه زمـیـنگـیـر شــود
اسب در راه خـــدا زیــن کــردی کــام مـردم هــمـه شیرین کـردی
دوست داریم هــــمه اخبــار تورا مـهـر تـایـــیـد زنـیـم کـار تــو را
روزت امــروز مـبــــارک بــــادا هــر غـمـی از دل تــو حک بـادا
دروصف مدرسه ی ایثارگران
بــرسـر سـفـره ی ایـثـارگرانید همــه خـادم خــالـص مـردان جهـانید همه
گفته بودم همه جا باردگر می گویـم حـافـظ گـل بـه گلسـتان بیانیــد همه
هـرسـتـادی که بـه نام شهدا پا گیـــرد شـاهدزنده به خون هرچه جوانیدهمه
روزمحشـرکـه شـود پاسخ هر قـطرهی خـوندر عمـل های شما خفته که آنید همه
مدرسه مدرسهی شــاهد و ایثارگــراست جـملگی حـــافظ این مهد مهـانید همه
ایــن سـزا نیست زایثارگران دور شـویـد عـــاشق تشنه ی جــام رمضانید هـمـه
ای کــه بر مدرسهی شاهدخود فخرکنی از دل مـــدرس ایــثـارگرانیـد هـمــه
جملگـی همـدم ایثارگرانید بــــدان شـــاخه ای ازچمن سرخ وکلانید همه
نیست ایثارگـــران ناتنی ای یار شفیق ایــن درختیست کزان شیرهی جانیدهمه
هـمدم و همره ایثارگران بـاش کـه او فخـــرتان گشــته کزو در گرانید همه
بیتفاوت همه جــا دشمن ایـثارگراست مـهرورزی بـنـمــاآب روانـیــد هـمـه
دل بدست آر در ایــن مسند بی پاواساس عـابـر کوچه ی کـوتـاه جهانید همـه
از دم تیغ زبان خسته دل دوست نکــن خـسـتـه گــردی زجهان تیروکمانید همه
بـیش ازپـیش به ایـثارگران یارشوید تـا ابـد بـــر سـر هـر پُست نمانید همـه
بارها گفتهام ای دوست بخاطرداریم کــه ز ایثارگــران فخــر جهانید همه
قاری اینک زشما مــی طلبد همکاری بـه همه دور و زمان اهل صفایید همهدر وصف آخوند ملاعباس تربتی
انــدر ایــن مجلسی کــه زیبا بـود از بــزرگـان شـهـــر بـــرپــا بــود
نـکـتـه از بـنـده ای کنـــم آغـــاز کــو ز بند جـهـــان مـبـرا بـــــود
عـالـمـی فـاضلـــی حقیقت جـــو راشـــد تـــربــتـی مــــــلا بــــود
مــلا عـبـــاس نــــام نـیـکـــویش زاهـــدی تـیـز بیــــن و والا بــود
یــک شبــی آن خیـــال رویش را خــواب دیــدم هـمـیشه بـا مـا بود
افـتــخـارم شـبــی که در رویـــــا دیـدمـــش جلــوه ای زبالا بـــود
گـفـت مـن از دیـــارکــاریــزکم روســتــایـی زتــربـت مــا بــــود
در جـبـیـنش فـــروغ دیـنــــداری هـم چــــو خــورشید در تجلا بود
بیــن مـــردان حــق به حق گـویی صـادقـــی بــی نـظیر وتـنهــا بـود
او حکیمـــی اسـت حـاذق ودانــا بــر شـکـسـتـه دلان مـــداوا بـــود
در مسیــر حـیــات پــر فـیـــضش عـــاشـق عـشـق حـــق تـعالی بود
عــــارفـی بــود کانچه می دانست در عـمـل هـای او هـویـــدا بـــود
خــود نگفته که مــن چنین وچنان هستم از کـــوه وطـــور وسینا بود
از بـــزرگـان حـــدیـث او بـسیـار مـــا شـنـیـدیم کــه روح اسرا بود
ذکـر خـیــــرش زبــــان زد رهـبر بـوی عـطـرش زبــــاغ زهـرا بود
هــر چمــن را که گل در او پیــدا شـــوق دیـــدارگـل مـهـیـا بـــود
بــا خــدا مـتصـل تـمــام وجـــود در کنـــار درخــت طــــــوبا بود
هــم چــو آیینــه چهرهی من وتو پـیـش او در حـجـاب پـیــدا بـــود
خــــادمـی در مـیـان مـــردم شهر بـــا فـضیلــت نجـیـب و شیدا بـود
مـرد بـیــــدار دل کـــه هستــی او وقــــف خـدمت بــه پیر و برنا بود
هفت راه طـــریقت او طـی کـــرد در حـقـیـقـت فـنـــا فـــی الله بـود
درمـقـــام عـمـل نـظـیـر نــداشت هـــر کـلامی کـه گفته اجـرا بــود
درکشــاورزی و تـمــدن وکــــار مـرد صحــرا و شهــر و روستا بود
پــای بندی بــه دام و دانـه نداشت مــرغ رسـتــه زقـیـد دنـــیـا بــود
آنکه بــاشد بـزرگ پیش خـــــدا نــزد خــلـق خــــدا تــوانــا بــود
راه صبــر وگـذشــت ودیـنداری بـرگـرفـتـه ز وحــی و دانــــا بـود
چون مُدرّس سیـــاست شددینش در هـمــه روزگــار یکـجـــا بــود
ساده مــیزیست ســاده می پوشید فــکر امــــروز و فــکر فـردا بــود
سـخـت آرام وجـــوششی در دل مـثـل کــارون و مـثـل دریــا بــود
بــــود دردی کــش درکــویـــی کــو در آن درد دیـــن و عقبـا بود
مـثـل پـــروانـه گـرد شمـع وجـود غــرق آتـش بـدون پــــروا بــــود
رفـــت آن شـمـع و جـان زپروانه راه او در طـــریــق احــیــــا بــود
گـشـت احـیـــا طـریــق دینـداری در رهــش گــر روی تــوآقا بــود
قــــاری ایـنـک گـرفـته نیــرویـی زآن کســی کــوجـهـان معنا بود
در وصف ماه مبارک رمضان
مــاه قـــرآن و مـناجـات رسـیــد مـــاه آن کعبه ی حـاجـات رسیـد
مــاه بــــاریــدن وحــی ازلــــی بــردل خـتـم رســـل عـشـق علی
مــاه دیــــدار قـمر با قمــر اسـت نـغمــه هـا وقت دعا در سحراست
روح شیطان همــه لبـریزغم است قــامت رهرو ابلیــس خــم اســت
جـمـلـه درهـای خــدا بـــاز شـده لطف او بــرهـمـه آغـــاز شـــده
بـنـدگـان در ره و درگـــاه خـــدا لحظه هــا را هـمـه هـمـراه خـــدا
وه چــه شیرین به لـب تشنه دعــا وقــت افطار بـگـویـیـم وخـــــدا
یـک نـظـر بــرگـــره بـسته نـمــا لطف و بــر ایــن دل بشکسته نمـا
بلبلان شـــاد و فــرا خـوان دادنـد هـرکجــا نـغـمـه ی بــاران دادنـد
هــرکـجـا بـارش رحمـــت بــارد بــرگـل و سـبـــزه طـراوت بــارد
نــورحــق بــــردل تـاریک رسد رهـــروی بــر ره بـــاریـک رســد
بــازبینی همه جا سفــره ی دوست دعوت سفره ی یزدان چه نکوست
خیــز و بـرسفره ی او چنگ بـزن آمــدی رمــی جـمـرسـنگ بـزن
هــرســحر بــوی طـــراوت دارد بـــوی گـلـهـای ســعــــادت دارد
شـــادمـان روح شـد از بوی سحـر مـی درخشـد همه جا شمس و قمر
بــــوی پــروازمــلائــک پـیـــدا جــلـوه گر روح مـلائـک به دعـا
روح انســان به خـدا نزدیک است حق و باطل همه جا تفکیک است
بــا خدایت همـه جــا خلوت کـن درد دل در شب و در جـلـوت کن
لـــذتـی بـهـتـراز ایــن نیست مــرا نیمـه شب گـریـه کنم وقت دعــا
زو مـــن آمــرزش اذنـــاب کـنـم خـواهـش گــوهـر نــایــاب کـنـم
زو بــه خـــواهــم فـــرج مولا را قــائــم و مـنـتـقـم زهــــــــــرا را
مــومــن آیـیـنـه شده پیــش خدا صیقـلی جــان شــده بــا رمـز دعا
جــان نکـودارکه نیکی نـیکوست جــان بـد با بد وهمرنگ عدوست
خــوش بـــود صوت مناجات بـیـا بــرســرسـفــره ی حـاجــات بـیـا
بــرســرمــاذنـه غـوغــایی هست بــر لـب ســـوخـتـه دریایی هست
نــالــه از مــاذنـه پـیـــدا بـــاشــد صـبـح و شــب غــرق تـمـنا بـاشد
قـلـب بـیـداد بـیــا داد اینجــاست دهـنـی دوخـتـه فــریـاد ایـنجاست
لـطـف یــزدان همــه بی پایانـست بــر هران مرده دلی اوجـــان است
یـاربـی یـارب مـن در رمــضـــان جــاری از زخم دلم گشته عیـــان
زخـــم دل را تو به رحمت شـافی لحظـه ای سوختـــن دل کــافــی
بـــــــارالــهـی نـظـری غــفــاری جـمـلــه اذنــــاب مــرا ســـتـاری
بــردلــــی سـوخـته قـــاری آری مــی رسد در رمضـان غم خـواری
******
رمضان آمد و ما اول راهیم هـنوز فـارغ از روز جزا فکرگناهیم هـنوز
بار الهی قلمی عفو به اعمال بکش بندگی پیشهی ماکن که تباهیم هنوز
******
آمد زسما بر همه مـردم بـرکـات رونــق بگرفته بین مردم حسنات
خواهم زخدا بخشش وگویم هردمبـر مــاه خـدا و ماه قران صلوات
******
مـــا آمـده و غـرق گـنــاهیم خدا عـاجـز همه جـا لطـف تـو خواهیـم خــدا
تــو توبه پذیری و منم بنـده ی بد بـر ما نظری کن کـه تـبــاهیم خدا
مناجات
خـدایــا تـو مـا را خـدایــی بکـن بــه راه خــودت رهنمایــی بـکن
زدریــوزگی دست وکــوتاه کــن منـاعت بــه طبعم رهــایی بکـن
بــه عشق تو برگشته ایــن طبع من جهــانی به عشقت هــوایی بکن
دری گــرفلک بست و برروی ما بـه رحمت بیــا در گشـایی بکن
نـداریم در اینجا بجــز تــوکســی کس مــا تــویی هم نوایـی بکن
فــرو گشتــه بین دژنه ی دشمنـان بــه حلقوم مـردم صدایــی بکــن
در آتـش رهــاننــد نـمــرودیـــان خلیــلان عــاشـق نـــدایـی بــکـن
دل دردمــنـــدان بشـکستـــه دل بــه خـوبـــان عالــم دوایـی بـکن
شرر زد بــه جـانــم غــم روزگار تــو زخــم غمــم را شفایـی بکن
نکــن لحظه ای قاری از خودجدا خـدایــا دلــم را خــدایی بکــن
هلال احمر
روزی خدا روان نمـود، مهرش به هـر روان
روز دگـر نـهـاد ه او، مــهـرش بــر ایـن جهـــان
خلقی بـــرای یـــــاری، یکـــدیگر آفـــرید
تا اشک و غم ندیده کس در روح وجسم و جان
باشد هـــــلال، همـــدم شب های تــار مـا
روشنـــــگری کند بســــی هر شب به بوســـتان
نــور خــدا تــــجلی مهر و عطـــوفت است
این نور شــعله می کشــــــد از قلب یک جوان
پــرگشته از عـطوفت ونـــور خـــدا، همی
جان ودلی که پــــــــر بـود از عشــــق آسمان
باران ببـــــار بـر دل این تشنــه ی کویـــــر
چون آب رحمـــتی کـه بــــبارد به هر کـــران
بـاران زروی چهـــره ی گـل گرد را گرفت
شــادی بیــا به چـــــهره ی گـــلها نمـــــا روان
بــی رحم و بــی خبـر بسـی طـــوفان حادثه
آتــش زنــد به باغ به صحرا به مـــال وجــــــان
روزی رســد بـــــه خـانه ما بی صـــدا ولـی
با صــــد صدا برون شـــده با درد و با فــــــغان
کــال ورسیـده پیش حـوادث همه یکیست
اوچشــم وگـــوش بسته درآید به هر زمــــــان
هــان در کمک بــه یـاری یـاران خسته دل
مهـــــری به دل مبنـــــد به دنــــــیا به این و آن
کـس را از این حــوادث دنیـا گریز نیــست
دردی دوا کــــن از دل این مرد نیمــــه جـــان
دستی بگیــر لحظــه ای جای درنگ نیست
دستـــت برای دست گـــــرفتن چــرا نهـــان ؟
در راه دوســت پــا ز در خــانــه بــازکــــن
گــردی بگـــیر از دل غــــمگیـــن قهـــــــرمان
با اشک دیده چهــره ی گــل شستــشو نما
تا در غــــروب غـــربت تو باشــد این نـــــشان
بـاشـد زکـار خیــر بــرای رضــای دوســت
نامــی اگر به ســـیــنه ی ما گشته جــــــاودان
دسـتـی اگـــر زمــهـرکشی بــرســــر یتیم
دست خــــــدا همــــیشه شـــــود یار مـــهربان
در خدمت بــه خلق نـه جــای درنگ نیست
دستـــــی دراز کن تو به مـــصدوم و ناتـــــوان
همت کنیــد خلــق بــه وقــت نـیـاز خـلــق
هـــــمت کنند خلق به در مــــان رایــــــــگان
بــاشد هـــلال احمــر مــا یار هـر ضـــعیف
باشیـــــم مفتـــــخر ز وجودش در این جهـــان
این مرکز خـدایی و ایــن ســازمــان پــاک
هرجــا قـدم نـــــهاده شده بهـــــتراز جـــــــنان
پیش ازخـــزان عمر به خدمت خـدوم باش
باشــــد بهشـــــت مامـن مــــردان در فشــــان
قــــاری مــدام هــم دم امــدادگــر بــمــان
توشــــه ذخیره کــــن که به آ نــی رسد خــزان
نمازجمعه
در نـمـاز جـمعه آرامش هــویدا مــی شــود
اشــک های شــوق از هــر دیـده پیـدا می شود
از شکــوه انقــلاب و امــر روح اللـه کـنـون
در هــمــه ایــران نمــازجمعــه بــرپـا می شود
آنکه بـااخـلاص و ایمان می رود سوی نماز
هـمـنـشـیـن انـبـیـا در صـبح فـــردا مــی شــود
هــرکجـا گلدسته ای برپا ست در اقصاءدور
خـرم از عطــر شکوهـش کـوه وصحرا می شود
تــا به گــوش آید صدای ندبه و صوت اذان
صبح وظهـــر جمعــه در ایــران مصفـا می شود
بــا جوانـان میشود زیبنده صف های نمــاز
دور از هــر اجتمــاعی فســق وفحشــا مـیشود
می شود بــرپــا نماز جـمعه ها در طول سال
وحــدت دیــن و سیـــاست بازاحـیــا مـی شود
رحمــت حــق زآسمان دیده باریدن گرفت
هــر کجــا بینی دلــی را غـــرق دریـا می شود
مهــربان بــاشد خـدای مهــــربان با مومنان
بـــاهمه مــردم خصـوصا جمعــه بـا ما می شود
بوی عطرش جمعه در هر شهر میپیچدهمی
از نسیم صبـح گــاهش پیــــر بــرنـــا می شـود
بــاغ رضــوان باز میگردد به روی مــــومنان
دیــده بینــا بلبــل دل مســت وشیــــدا می شود
عشــق ورزی گــر کنی درروز جمعه با نماز
روز محشــر ســایه ای بــر سر چو طوبا می شود
هرکه در نسیان دین باشد ولی درجمعه هــا
مکتــب اسلام را آ ن مـــرد جــــویا مـــی شود
چـاره جویی می شود هر مشکلی وقت نماز
ظلم نــاپیدا شــود حــق هـــم هــویدا می شود
شهــد جمعه چــون یکی بـا روح انسانی شو
او شـفـیـع مـــومـنان در روز عقبــا مـــی شــود
شــــاد گردی قاریا در جمعه ازفیض حضور
شــافعت در صبح فـــردا حــق تعــالی می شود
درمزمت دنیا
بـه دنیا دل مبند ای دل که دنیا را وفایی کی
چــو دل بستی بـران دیگر از این دنیا رهایی کی
مشــو دلبسته بر مال و زن و فرزندای عــاقل
که روز رفتــن از این دار فــانی را دوایــی کی
فقیــر و شــاه و دانشمند و دانــا رفتنی هستند
بسـی رفتند زینجــا مــاندگان را هم سرایی کی
چــرا دم می زنی از مال من ماشین من هردم
نمی دانی چو جانت رفت من هم رفته مایی کی
تمــام مــن لباس من کت و شلوار و پیراهن
دگـر کفش و کلاه و چــادر و مـانتو قبایی کی
عصـا در دست در پیـری برای رفتنت گیری
بــرای رفتن اندر گــور خـود جانم عصایی کی
بترس از روزرفتن سوی قبرستان و قبر خود
که هرگز بر نمیگردی ورفتن را رهاییکی
تو خاموشی وگریان جمعی ازمردم بهدنبالت
به گورت میسپارند جاودان صبح ومسایی کی
تورا تنها گذارند دوستان دوستتراز دوست
نظر بنما کــه خــویشان بازگردند جای پایی کی
نشو یک لحظه غافل از خدا یا روز رستاخـیز
که فــریادی برای استجــابت یــا دعــایی کــی
مشــو غــره به هرپستی مقامی رتبه ای عنوان
امــانت از خــدا بــاشد تو را دیگر خــدایی کی
تـوسل جــو بـه قرآن وعمل بنما که گرما را
بــه روز واپسین جــز سایه ی طوبی شفـایی کی
هرآنچـه مــانده ازعمرت نثار دستگیری کن
که جز فــریاد اعمالت درآن عــالم صدایـی کی
بکن روشن چراغ خانه ی هرمستــمـنـدی را
کــه روشن خانهی قبــر تو گردد روشنـایی کی
بگیرد مرد عاقل دسـت هـر جـا بـیـنوایـی را
که بعد از مــردنش درگور دست بینــوایی کـی
چـودانستی چنین باشد چنان کن تا چنان گویند
بــه حق پیوست مرد حق حقیقت را خطایی کی
برای آن جهان در این جهانت خوشه چینی کن
نشــو غـافل زعقبی کان جهان اصلا چرایی کی
بیا بفرست پیش از این برای آخرت قـــاری
ز اعمــالی کــه آنجــا بــاقی اینجـا را بقایی کی
بازنشستگی
سـاحل رسید، قـایق طـوفان گرفته ام غم نیست ذرهای، سرو سامان گرفتهام
آتش زدم بـه بال وپرم در حریم حق من را ه و رسـم بندگی این سان گرفتهام
درکوی دوست هدیــه نمودم جوانیم سودای جـان نمـودم وجانان گرفتهام
دادم بـهـارهـا بــه گـلـستـان روزگار تــا سی هزار گل گل ریحان گرفتهام
سی گل نثارکردم و چندین هزارگـل درباغ روزگار به صد جان گـرفـته ام
مویم سیاه سفره ی دل بـی بهانـه بـود دادم بهــار خــویـش زمستـان گرفتهام
ســر پـوششی سیـاه زآیـنـده بـی خبر روشن سری ودیده ی گریان گرفتهام
ای دل عبث نخور غم روزگــذشته را هین جـــاودانه روز فروزان گرفتـه ام
هـرگز نمیرد این دل روشن ضمیرمن صدجلوه چون ستارهی تابان گرفتهام
بس بود خاطرات خطیری زســرگذشت چندان خـطر نمودم ودرمان گرفته ام
هرخــاطری زتلخ زشیرین چشـیده ام بس تـجـربه زخــاطر دوران گرفته ام
عمــرم به اوج آمده برگشتهام بـه زیر در نیـم دومـــم ره جبران گــــرفته ام
پـیـرم ولـی خــزان نگرفته است دامم راه خلیـــل رفـته گلستـان گــــرفتهام
خدمت اگرچه رفت بپایان ولـی هنوز آغاز کار با لب خــــــندان گرفته ام
در آسـمـان بــنـدگــی بـنــدگـان او چشمی بـرای ریزش باران گـــرفته ام
صد شکـر وصد سپاس خدا را عنایتی بـر من نموده توشه ی خوبان گرفته ام
قاری گذشت خدمت و برقی جهنده بود بـرقی دگر نمــانده که پایان گـرفتهام
پیمان با رهبری
باید بسی به رهبرخود این قـراربست هرجا کمر به عشق تو پروانه وار بست
بــاید که باشکـــوه کنارش بایستیم برگرگهای داخل وخارج حصار بست
بـا تکیه بر بصیرت وفرمان آن عــزیز راه نــفوذ بایدی بــا اقــــــتدار بست
هرجا سخن زفتنهگری میشودسریع باید که بر دهــــــن او مهــــار بست
دنیا اگرچه پـرشده از دشمنان دیــن بــاید به کاخ ظلم جهانی شرار بست
برگرگ های میش نمــــا داعشان پیر باید همیشه روزنه های فـــــرار بست
ایرانیم و شیعه شیعهی مولیالموحدین با ذوالفقار فتنــه ی این روزگار بست
بـستیم چشم فتنهگران را به مـــاه دی چـشم ستم بـه دیدن لیل ونهــار بست
قاریز جان گذشته به عشق علی وال صدجان اگر خدا بده باید بهکار بست
غزلی در باب عشق با اقتباس
ازجان گذشتم عاشقا جان از تنم بیگانه کن
بــا جـان دلبــرساختم جان مــرا جـــــانانه کن
من از وجودی دیگرم داخل در این یک پیکرم
از خـود برونم کن کنون جـان مرا یک دانه کن
من جان عاشق پیشه ام درعشق تـو اندیشه ام
بـر خـاک تو سر می نهم بی سر شدم درمانه کن
دام تو پر شد ازجنون از قطرههای دونه دون
پــر می کشم در راه تــو دام مــرا پــردانــه کن
چشمان مستم بسته بین برهرچه غیرت خسته بین
بــاتیرمـژگانت بــزن بـرقلب پــاره، شانــه کن
من در کفم سر مینهم سر برکفم سر بـرکفم
ســرباز جــانباز تــوام عــاشق تـرین فـرزانه کن
جـام جنون من تویی سرخی خون من تویی
خــونم بگیر جونم بگیرجامی بـرون از دانه کن
گیتی نگنجد در تو بین تو نیستی از این زمین
مـن بسته بـر ایـن خـانـهام این خانه ام ویرانه کن
قاری به دریای تو پـا بنهاده با شـوق و صفــا
نـوحی، طــریق بنـدگی بـــر مــن بیـا ارزانه کن
کوچهی عشق
آرزو مـــی کـنــــم کــه روزی را تــا بــه صبــح امــیـد در بـــزنـــم
در غیــاب هــرآنــچه پروانه است گــرد بــر گـرد شـمـع پــر بــزنـم
خـــانهی دل بـــروبم از گــــردی کـــه غبـــارش دلـــم سیـاه نـمود
بــا دلی پــر ز روشنـــی احــساس کــوچه ای را زعشــق ســر بـزنم
سردار دلاور
نیمه شب بود که سردار دلاور می رفت
تــا ملاقـــات خـــدا در شـب آخــر می رفت
زیر پـایش دل احسـاس زمیـن می لرزید
غربتی داشت زمیــن صاحب سنگر می رفت
در مصاف دل طوفان زدهی صحرا بود
اشک از دیده روان نـو گل احمــر می رفت
قـاصـد آمـد بـه ملاقـــات دل زخمـی او
شعله بردل زد و چون باد سبک سر می رفت
روی تیغ ستـم و نیـزهی دشمـن قـــاری
صبح در سجدهی خون بی سر و پیکر می رفت
غزال من
غــزال مــن که غزل را قباله میداند تمـام حرف غزل را جـلاله میداند
خمار دیدن چشم غزال خودشب وروز شراب نـاب دل من پیــــاله میدانـد
صفــای رستن از هـــرم آفتاب تموز عزیز رهــگذری در نهــــاله می داند
بسوز شعله که بلبل به عشق تو سـوزد غریو شـادی ققنوس سلالـه می داند
نشان لاله ی صحــرای بیکـرانهی دل غریب وزخمی و تنها و نـاله میداند
به رقص آب برقصد عروس شب درشب مـیان چشمهی روشن غـزاله می داند
برچسبها: سید محمد قاری, شاعران تربت حیدریه, معلم در میقات
